Santi Pietro e Paolo, Kościół w Ponte San Pietro, Włochy

Santi Pietro e Paolo ma jedną nawę o siedmiu przęsłach podzielonych pilastrami z marmurowymi kapitelami podtrzymującymi żebra sklepienia. Kamienna fasada ma wystający korpus środkowy w dwóch kondygnacjach, z portalem zwieńczonym lunetą z marmuru z Werony, a powyżej poliforę i mozaikę św. Piotra przyjmującego wiernych do łodzi.

Kamień węgielny pod nowy kościół parafialny położył w 1913 roku biskup Giacomo Radini-Tedeschi. Prace przerwano podczas I wojny światowej i wznowiono po jej zakończeniu, a pierwotny projekt Elia Fornoniego został zmodyfikowany przez Dantego Fornoniego. Kościół został konsekrowany 26 kwietnia 1934 roku przez biskupa Adriano Bernareggiego, a godność parafialną przeniesiono tu ze starego kościoła San Pietro, który następnie opuszczono.

Mozaika na fasadzie przedstawia św. Piotra zbierającego wiernych do łodzi, a kościół nosi imię dawnego kościoła parafialnego San Pietro, opuszczonego po konsekracji w 1934 r. W trzecim przęśle znajduje się marmurowa grupa św. Józefa dłuta Gianniego Remuzziego, a w siódmym ołtarze Serca Jezusowego i św. Teresy od Dzieciątka Jezus.

Kościół stoi w Ponte San Pietro, w prowincji i diecezji Bergamo, w wikariacie Mapello-Ponte San Pietro. Kamienna fasada ma wysunięty korpus główny; nad portalem znajduje się luneta z marmuru z Werony. Boczne wejścia otwierają się w czwartym przęśle jednonawowego wnętrza, a prezbiterium na końcu jest podniesione o kilka stopni.

Mozaika na fasadzie przedstawia św. Piotra zbierającego wiernych do łodzi, a marmurowa luneta nad portalem pochodzi z Werony. Dzwonnica, wzniesiona w 1952 roku według projektu Elia Fornoniego, zbudowana jest z kamienia z Credaro.