Torre Santo Stefano, Romańska dzwonnica w Ivrei, Włochy

Torre Santo Stefano to zachowana XI-wieczna romańska dzwonnica zaginionego opactwa benedyktyńskiego Santo Stefano, stojąca w Giardini Giusiana. Dolna część łączy cegłę i kamienne ciosy, a wyższe kondygnacje są wyłącznie ceglane, by zmniejszyć ciężar. Każda kondygnacja zwieńczona jest ceglanymi arkadkami i otwierana szeregiem pojedynczych, podwójnych i potrójnych okien półkolistych.

Wieża jest jedyną zachowaną częścią benedyktyńskiego opactwa Santo Stefano, założonego w 1041 roku przez mnichów z Fruttuarii na życzenie biskupa Enrico II, w miejscu kaplicy św. Szczepana być może z V wieku. Wojska francuskie zniszczyły kościół opacki w 1558 roku, a klasztor rozebrano w 1757 roku pod ogrody Palazzo Perrone; tymczasowy kościół w dawnej stodole wyburzono w 1898 roku, zostawiając samą dzwonnicę. Około 2000 roku ją gruntownie odrestaurowano.

Wieża stoi samotnie w Giardini Giusiana, publicznym ogrodzie urządzonym wzdłuż Corso Re Umberto po rozbiórce ostatnich budynków klasztoru w 1898 roku. Jej nazwa przypomina św. Szczepana, któremu poświęcona była dawna kaplica w tym miejscu. Dzwonnica jest jedyną pozostałością benedyktyńskiego opactwa założonego w 1041 roku.

Wieża stoi samotnie w Giardini Giusiana, publicznym ogrodzie przy Corso Re Umberto, blisko rzeki Dora Baltea. To wolnostojąca budowla, wokół której nie ma sal muzealnych, więc ogląda się ją ze ścieżek ogrodu; otaczający park jest praktycznym punktem odniesienia, by ją odnaleźć.

Wieża nie jest budowlą obronną, lecz zachowaną dzwonnicą benedyktyńskiego opactwa Santo Stefano, założonego w 1041 roku przez mnichów z Fruttuarii na życzenie biskupa Enrico II. Jej mur z rzymskich spoliów uznawano za możliwą osłonę bagnistego brzegu Dory, jednak kościół opacki zniszczyły wojska francuskie w 1558 roku, a klasztor rozebrano w 1757 roku pod ogrody Palazzo Perrone. Pozostała tylko dzwonnica, osamotniona w 1898 roku, gdy rozebrano kościół urządzony w spichlerzu.