San Bernardino, Kościół z XV wieku w Lallio, Włochy

San Bernardino to kościół w Lallio z jedną nawą podzieloną na trzy przęsła nakryte drewnianym dachem i zakończoną czworoboczną apsydą; środkowe przęsło otwiera się na dwie kaplice boczne. Fasada ma środkowy otwór w kamiennej oprawie i prostokątne okno powyżej, a po prawej ślady fresku. Wnętrze pokrywają szesnastowieczne freski Gerolamo Colleoniego i Cristoforo Baschenisa Starszego.

Kościół zbudowano w 1450 roku, w roku kanonizacji Bernardyna ze Sieny, z woli młodego Eustacchia Liciniego zwanego Cacciaguerra, zanim wstąpił do zakonu franciszkanów. Jego testament z 3 maja 1451 roku przekazał dobra na budowę, dekorację i utrzymanie świątyni. W 1532 roku dodano kaplice boczne, które wraz z fasadą i prezbiterium ozdobił freskami Gerolamo Colleoni; dzwonnica była ukończona 1 maja 1606 roku.

Kościół jest pierwszym na terenie Bergamo poświęconym Bernardynowi ze Sieny, zbudowanym w roku jego kanonizacji, 1450. Freski obejmują Historie Maryi w osiemnastu opisanych kwaterach, inspirowane Ewangeliami kanonicznymi i apokryficznymi, opowieść mającą pocieszać wiernych w trudnych sytuacjach rodzinnych.

Kościół stoi przy niewielkim placu otoczonym wysokim murem, do którego prowadzi portal z piaskowca z kratą. Jest kościołem filialnym parafii Santi Bartolomeo e Stefano w Lallio, od której zależą godziny otwarcia. Jednonawowe wnętrze dzieli się na trzy przęsła pod drewnianym dachem, a środkowe przęsło rozszerza się w dwie kaplice boczne.

Kościół był pierwszym na terenie Bergamo poświęconym św. Bernardynowi ze Sieny; wzniesiono go w 1450 roku, roku jego kanonizacji, z woli młodego Eustacchia Liciniego zwanego Cacciaguerra, zanim wstąpił do zakonu franciszkanów. Jego testament z 1451 roku przeznaczył znaczną część majątku na budowę, dekorację i utrzymanie kościoła.