Eremo di Poggio Conte, Gotycka pustelnia w Ischia di Castro, Włochy

Eremo di Poggio Conte, zwany też Romitorio di San Colombano, jest wykuty w tufie wulkanicznym na granicy Lacjum i Toskanii. Strome schody wycięte w skale prowadzą do dwóch małych grot, być może powiększonych etruskich grobów komorowych, z wykutymi półkami i przewodem dymowym. Obok znajduje się kościół gotycko-cysterski z dwiema kwadratowymi salami: wejściową z kopułą na czterech pękach filarów i tylną ze sklepieniem krzyżowym oraz absydą o prostym zakończeniu z trzema miejscami siedzącymi.

Erem jest po raz pierwszy wzmiankowany w dokumencie darowizny z 1027 roku, choć architektura i freski kościoła pochodzą z XII i XIII wieku. Niektórzy historycy wiążą go z zakonem templariuszy, który miał placówki wzdłuż Via Clodia; po kasacie zakonu przez papieża Klemensa V w 1312 roku miejsce mogło zostać mu odebrane. Trzynaście nisz na panele apostołów wykuto później, niszcząc część pierwotnego fresku na sklepieniu.

Odwrócony trójkąt wyryty na kapitelu lewej kolumny, powtórzony na zewnątrz sąsiedniego domu, jest templariuszowym symbolem liczby trzy. Kwiatowy wzór kopuły i parzyste malowidła sklepienia krzyżowego — fallusy i kształty rombowe — odczytuje się jako symbolikę męską i żeńską. Sześć zachowanych tufowych obrazów apostołów, przypisywanych mistrzowi Lacjum z XII lub XIII wieku, znajduje się w muzeum miejskim w Ischia di Castro.

Do eremu dochodzi się pieszo po ubitej ścieżce biegnącej wzdłuż rzeki Fiora wśród gęstej roślinności; strome schody wykute w wulkanicznej skale prowadzą następnie do dwóch grot i kościoła. Potrzebne są mocne buty, a groty mają niewiele miejsca w środku.

Blisko klifów wyryto etruskskie groby komorowe w kamień, które mnisi później przekształcili w pokoje medytacji. Te miejsca pochówku pokazują, jak teren był przez wiele stuleci uważany za święty.