Santi Pietro e Paolo, Bazylika mniejsza w Acireale, Włochy

Santi Pietro e Paolo to bazylika przy piazza del Duomo w Acireale, obok katedry. Jednonawowe wnętrze dzielą kolumny jońskie z korynckimi kapitelami, pod murowanym sklepieniem wzniesionym po 1790 roku, z neoklasycznymi stiukami i prezbiterium nakrytym kopułą. Fasada z białego wapienia z 1741 roku ma kolumny bliźniacze i posągi Piotra i Pawła; po prawej stoi dzwonnica z lawy z 1735 roku.

Początki kościoła wiążą się z Arciconfraternita dei Santi Pietro e Paolo, której pierwsza samodzielna budowla pochodzi z 1550 roku; budowę nowej świątyni zlecono w 1613 roku i ukończono około 1635 roku. Trzęsienie ziemi w Val di Noto w 1693 roku zniszczyło główną kaplicę, zakrystię i drewniany strop z freskami Giovanniego Fulco i Baldassarre Grasso. Odbudowę rozpoczęto w 1741 roku od fasady z białego wapienia z Syrakuz według projektu Pietro Paolo Vasty, a około 1790 roku Francesco di Paola Patanè odnowił wnętrze. W 1924 roku kościół został kolegiatą, a w 1933 roku bazyliką mniejszą za Piusa XI.

Kościół służy jako miejsce dla ślubów, pogrzebów i zebrań wspólnoty, pokazując jego znaczenie w codziennym życiu lokalnym. Odwiedzający postrzegają go jako żywe centrum religijne, gdzie regularnie spotyka się społeczność.

Bazylika jest otwarta codziennie dla odwiedzających i dostępna bez uprzedzenia. Dobrze jest być cicho podczas nabożeństw i ubierać się z szacunkiem.

Fasadę zaprojektował w 1741 roku malarz i architekt Pietro Paolo Vasta, a trzeci porządek dodał w 1765 roku Paolo Guarrera. Planowana bliźniacza dzwonnica po lewej stronie, odpowiednik tej z lawy z 1735 roku, nigdy nie powstała, dlatego fasada pozostaje niesymetryczna.