Castello di Rocca San Felice, Zamek w Rocca San Felice, Włochy

Castello di Rocca San Felice wznosi się na skalnym grzbiecie na wysokości 723 metrów; zachowały się brama w obrębie wsi, fragmenty murów obwodowych i donżon. Ten okrągły donżon, zbudowany w XII wieku, ma dziesięć metrów średnicy, a jego mury z suchego kamienia mają około 2,5 metra grubości. Rycina z 1783 roku ukazuje wcześniejszy układ: obwód murów z dwiema wieżami zamykający przestrzeń wsi.

Data budowy zamku nie jest znana; prawdopodobnie został wzniesiony około 850 roku przez Longobardów w obronie księstwa Benevento przed najazdami bizantyjskimi. Po podboju normańskim od 1076 roku został odrestaurowany i rozbudowany. Po raz pierwszy wymieniono go w Catalogus baronum (1150–1160) jako Castellum Sancti Felicis, będący własnością Ruggiero de Castelvetere, wasala Elia Gesualdo. Legenda głosi, że w 1236 roku syn Fryderyka II, Henryk, był więziony w jego lochach.

Nazwa Castellum Sancti Felicis pojawia się w Catalogus baronum między 1150 a 1160 rokiem, gdy Ruggiero di Castelvetere trzymał zamek jako wasal Elia Gesualdo. Miejscowa tradycja wiąże ruiny z Małgorzatą Austriacką, żoną Henryka, syna Fryderyka II, która w noce pełni księżyca ma błąkać się po zamczysku.

Ruiny zajmują skalny grzbiet, którego wysokość jedno źródło podaje jako 750 m, a drugie jako 723 m. Wejście prowadzi przez bramę w obrębie wsi, potem przez pierwszy dziedziniec, gdzie mieścili się rzemieślnicy i żołnierze, do drugiego dziedzińca z donżonem. Zachowały się część murów obwodowych i wieża, której kondygnacje osiągano zewnętrznymi schodami drewnianymi i kamiennymi.

Cztery kondygnacje stołpu pełniły kolejno różne funkcje: na pierwszej była cysterna z miejscem do przechowywania, na drugiej kuchnia z piecem i studnią, na trzeciej umywalnie i toalety, do których prowadziły zewnętrzne drewniane schody, a na czwartej pomieszczenia mieszkalne, dostępne przez zewnętrzne kamienne schody. Spadzisty dach zbierał deszczówkę i kierował ją wprost do cysterny.