Castello di Monte Tauro, Średniowieczny zamek na Monte Tauro, Taormina, Włochy

Castello di Monte Tauro to ruina twierdzy na wzniesieniu koło Taorminy, składająca się z rozsianych murów kamiennych i szczątków strukturalnych rozsypanych po terenie. Pozostałości wskazują na umocnioną pozycję, która niegdyś dominowała nad morzem i otaczającymi terytoriami.

Pierwsza fortyfikacja na skale pochodzi z okresu bizantyjskiego, gdy służyła jako placówka przeciw najazdom arabskim; w 902 roku Ibrahim II zdobył Taorminę po długim oblężeniu. Hrabia Roger I odzyskał ją w 1078 roku, odcinając zaopatrzenie i wznosząc wokół miasta dwadzieścia dwa drewniane wieże. Zachowana budowla wykazuje głównie architekturę szwabsko-fryderycjańską, a źródło z 1353 roku odróżnia Monte Tauro od zamku Mola.

Nazwa Monte Tauro pochodzi od greckiego Tauromenion, osady, której dolna akropola zajmowała tę skałę. Arabski geograf al-Idrisi odnotował w 1154 twierdzę górującą nad miastem w Księdze Rogera, a źródło z 1353 r. odróżnia zamek Monte Tauro jako fortyfikację castrum inferius od zamku Mola.

Zamek wznosi się na skale Monte Tauro, prawie 400 metrów nad Taorminą, a do ruin dociera się pieszo; teren to ruina z nieregularnego muru, z pourywanymi koronami ścian i stopniowym podejściem między wysokimi murami, więc podłoże jest nierówne. Z tarasu i górnych stopni rozciąga się widok od Cieśniny Mesyńskiej po dolinę Alcantary i Etnę.

W czasach greckich i rzymskich skała Tauro była dolną akropolą Tauromenion, której odpowiadała górna akropola na wzniesieniu zajmowanym dziś przez zamek Mola; źródła nazywają je castrum inferius i castrum superius. Geograf al-Idrisi odnotowuje w 1154 r. w Księdze Rogera twierdzę górującą nad osadą.