Chiesa di San Leonardo, Kościół katolicki w Procidzie, Włochy

San Leonardo to kościół parafialny przy via Vittorio Emanuele w Procidzie, podniesiony nad poziom ulicy schodami. Ma plan krzyża łacińskiego nakryty sklepieniem kolebkowym, centralną apsydę z półkopułą, dwie mniejsze apsydy boczne i kopułę ostrołukową. Fasada z 1886 r. ma pilastry korynckie i trójkątny fronton, a ośmioboczna dzwonnica z 1889 r. jest z odkrytego tufu.

Kaplica pod wezwaniem św. Leonarda stała przed 1600 rokiem w miejscu dzisiejszej apteki, blisko portu; zbierano w niej pieniądze na wykup mieszkańców Procidy wziętych w niewolę przez piratów z Afryki Północnej. Na początku XVIII wieku kaplicę przebudowano, a w 1742 roku kościół stał się filią opactwa. Po ocaleniu od cholery w 1854 roku osiemnastowieczną nawę powiększono do planu krzyża łacińskiego; ołtarz główny z marmuru z Carrary pochodzi z 1882 roku, fasada z 1886, ośmioboczna dzwonnica z tufu z 1889, a w 1925 roku kościół został parafią.

Kult św. Leonarda, wyzwoliciela niewolników, rozpowszechnili na Procidzie prawdopodobnie benedyktyni z Neapolu; pieniądze zbierane w jego imieniu wykupywały wyspiarzy porwanych przez piratów z Afryki Północnej, a srebrny łańcuch wotywny przy figurze nosi imię i datę 1850, ostatniego takiego wykupu. Około 20 sierpnia borgo wciąż obchodzi wyzwolenie od cholery w 1854 roku. Od 1966 roku w kościele ma siedzibę Confraternita dell'Addolorata, zwana dei Rossi od czerwonych pelerynek bractwa.

Kościół znajduje się przy via Vittorio Emanuele 47, wyniesiony ponad poziom ulicy i dostępny po schodach. Ośmioboczna dzwonnica z tufu wznosi się nad zakrystią. Wnętrze kryje marmurową ambonę i chrzcielnicę z XVI wieku.

Na ołtarzu głównym stoi drewniana figura św. Leonarda, obok żaglowiec, wieża i ciemnoskóre dziecko, „schiavetto”, z zerwanymi łańcuchami. Srebrny łańcuch wotywny nosi imię i datę 1850, oznaczającą ostatnie wykupienie mieszkańca Procidy z niewoli. Chrzcielnica to marmurowa misa z XVI wieku.