Castello di Santa Lucia del Mela, Średniowieczny zamek w Santa Lucia del Mela, Włochy

Castello di Santa Lucia del Mela to kamienna twierdza na Mount Mankarru ze cylindryczną wieżą i podziemnymi komorami, z których widać rzeki Floripotema i Mela. Struktura została później przekształcona w religiozne sanktuarium, łącząc funkcje obronne i duchowe.

Miejsce było najpierw osadą grecko-sycylijską z murami z okresu klasycznego, potem rzymskim castrum i bizantyjską twierdzą zwaną Mankarru. W XI–XII wieku Normanowie wznieśli stołp, a Fryderyk II Szwabski uczynił go rezydencją królewską używaną do polowań. W 1673 roku część północno-wschodniej wieży rozebrano, by zbudować sanktuarium Madonna della Neve.

Nazwa zamku pochodzi od świętej Łucji, której poświęcone jest miasto, a jego sanktuarium, zbudowane w 1673 roku, jest poświęcone Madonnie Śnieżnej. Ulica w historycznym centrum nosi imię Piera della Vigna, protonotariusza cesarza, który według miejscowej tradycji był więziony w cylindrycznej wieży.

Zamek wznosi się na szczycie wzgórza Mankarru nad potokami Floripotema i Mela; dochodzi się do niego pieszo z miasteczka Santa Lucia del Mela. Dolna komora cylindrycznej wieży, odkryta w 1967 roku podczas prac restauratorskich, dostępna jest przez wąskie wewnętrzne przejście. Po przebudowie w 1695 roku część skrzydeł przeznaczono na seminarium i nie są one swobodnie dostępne.

W dolnej komnacie cylindrycznej wieży, odkrytej w 1967 roku podczas prac restauratorskich, tradycja umieszcza długie uwięzienie Piera della Vigna, protonotariusza Fryderyka II oskarżonego o zdradę. Jedna z ulic starego miasta nosi jego imię, a Dante opiewa jego niesłuszne potępienie.