Basilica of San Nicandro, Venafro, Budynek kościoła w Venafro, Włochy.

Bazylika San Nicandro stoi przy wschodnim wjeździe do Venafro. Jej romańska szczytowa fasada z ciosanego kamienia, przemalowanego na biało, ma portal w łuku pełnym zwieńczony rozetą promienistą; dzwonnica to czworoboczna wieża z kamienia i betonu z piramidalnym hełmem. Po prawej klasztor otacza wirydarz z arkadami łuku pełnego i studnią pośrodku.

Relikwie św. Nicandra miały zostać przeniesione do Venafro w VIII wieku przez mnichów bazylianów, którzy wznieśli kościół przed 955 rokiem, gdy wymienia go Chronicon Volturnense. W 1268 roku Karol I Andegaweński zatrzymał się tam na modlitwę, a w listopadzie 1290 roku papież Mikołaj IV udzielił odpustu odwiedzającym. Bazylianie pełnili posługę do 1554 roku; kapucyni przybyli w 1573 roku.

Kościół jest poświęcony świętym Nicandrowi, Marcjanowi i Darii, których relikwie zostały przewiezione do Venafro w VIII wieku przez mnichów bazylianów uciekających przed ikonoklazmem. W nawie bocznej znajduje się drewniany krucyfiks z końca XIV wieku, a główny obraz ołtarzowy Teodora d'Errico przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem oraz świętych Franciszka i Nicandra. Legenda głosi, że grób co roku wydziela płyn zwany manną św. Nicandra.

Bazylika znajduje się przy wschodnim wjeździe do Venafro, w prowincji Isernia, a kompleksem opiekują się Bracia Mniejsi Kapucyni. Wejście prowadzi przez romańską fasadę ze szczytem, z centralnym portalem w łuku pełnym; czworoboczny klasztor z krużgankiem arkadowym i studnią pośrodku otwiera się po prawej stronie. Do krypty pod ołtarzem głównym można dostać się od wnętrza kościoła.

Sarkofag św. Nicandra, wykuty z jednego monolitu bez zdobień, przechowywany jest w krypcie przebudowanej w 1933 r. Odnaleziono go w grudniu 1930 r., gdy bracia Leone Patrizio i Francesco Angelantonio Carusillo kazali odsłonić ołtarz główny, zamurowany w okresie kasaty klasztoru.