Santa Maria del Cengio, Średniowieczne katolickie sanktuarium w Isola Vicentina, Włochy.

Santa Maria del Cengio to zespół kościoła i klasztoru w Isola Vicentina, wzniesiony na cengii, półce z białej skały wapiennej i piaskowcowej, od której miejsce bierze nazwę. Kościół rozbudowano w drugiej połowie XVII wieku o lewą nawę, prezbiterium i ołtarze boczne, a mały dom służy jako erem. Skrzydło prostopadłe do pierwotnego klasztoru dobudowano w 1914 roku i powiększono w latach 1944–1945.

Kościół jest tu poświadczony już w 1192 roku w Centio Camerario, być może powstał wcześniej jako pieve, miejsce odpoczynku podróżnych lub kaplica starego zamku. W 1447 roku Benedetto Zeno zapisał pięćdziesiąt lirów na dom dla braci lub pustelników; 7 marca 1455 roku biskup Vicenzy Pietro Barbo nadał Battistę di Normandia kościołem, a 24 czerwca 1456 roku czterech braci brygidek rozpoczęło życie klasztorne. Odeszli w styczniu 1462 roku, a antoniccy kanonicy San Salvatore prowadzili klasztor przez ponad trzysta lat, aż do weneckich dekretów z 1768 i 1771 roku, które zakończyły życie monastyczne.

Nazwa zmieniała się przez wieki: dokumenty z XIV wieku nazywają ją Santa Maria a Zenglo lub del Cigno, od macigno, a dopiero w XVII wieku utrwaliła się Santa Maria del Cengio, od cengia z wapienia i piaskowca. Mały dom pustelniczy przypomina o życiu eremickim zapisanym w testamencie Benedetta Zeno z 1447 roku.

Kościół i klasztor stoją na skalnej półce (cengia) nad Isola Vicentina, do której prowadzi podejście; w skład zespołu wchodzi mały dom pełniący funkcję eremu. Skrzydło klasztorne przebudowano i powiększono w latach 1914–1945, dlatego część zabudowań pochodzi z XX wieku. Serwici Maryi mieszkają tu od 1904 roku.

Nazwa zmieniała się przez wieki: w XIV wieku pojawia się jako Santa Maria a Zenglo lub del Cigno, od macigno (głaz), a dopiero w XVII wieku utrwaliła się Santa Maria del Cengio. Kościół stoi na cengii, półce z białego wapienia i piaskowca, od której miejsce wzięło nazwę.