Eremo francescano, Franciszkańskie erem w Spoleto, Włochy
Eremo francescano to kompleks klasztorny położony na zboczu na wysokości około 800 metrów, z kilkoma kaplicami, centralnym dziedzińcem z studnią i grubymi kamiennymi murami. Różne budynki połączone są wąskimi ścieżkami i pokazują prosty styl budowy typowy dla takich osad pustelniczych.
Syryjscy eremici założyli pierwszą osadę religijną na tym terenie w V wieku, na długo przed przybyciem Franciszka z Asyżu w 1218 roku. Jego wizyta była przełomem i doprowadziła do tego, że góra stała się ważnym ośrodkiem ruchu franciszkańskiego.
Źródła nie wyjaśniają nazwy Monteluco, ale święty las i naturalne groty na górze odwiedzali pustelnicy już w czasach wczesnochrześcijańskich. W 1218 roku Franciszek z Asyżu otrzymał od benedyktynów z San Giuliano niewielką kaplicę pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej i zbudował cele z gałęzi dębu ostrolistnego, wikliny, błota i wapna. Paoluccio Trinci, zmarły tu w 1391 roku, jest pochowany w klasztorze; jego ciało uroczyście tam zwrócono z okazji Jubileuszu 2000.
Miejsce jest dość zdalne i wymaga pewnego wysiłku fizycznego, aby przejść po stromych ścieżkach, zwłaszcza gdy wspina się z Społeto poniżej. Odwiedzający powinni nosić odpowiednie obuwie i być przygotowani na wietrzne i chłodne warunki na szczycie, nawet w ciepłe dni w mieście.
Cele eremu zbudowali Franciszek i jego towarzysze z gałęzi dębu ostrolistnego, wikliny, mułu i wapna; stanowiły one pierwszy zalążek pustelni. W 1556 roku Michał Anioł, wówczas ponad osiemdziesięcioletni, przebywał tu krótko, by odzyskać siły, o czym napisał do Vasariego 18 grudnia 1556 roku.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 94 877 współtwórców z całego świata.