Villa Tiepolo Passi, Wenecka willa i posiadłość rodzinna w Carbonera, Włochy.

Villa Tiepolo Passi to XVII-wieczna willa wenecka w Carbonerze, w miejscowości Castello, niedaleko Treviso, wzniesiona na tarasie około 3 m nad terenem. Jej barokowa fasada ma środkową triforę z balkonem, po dwa balkony z każdej strony i sześć na najwyższym piętrze, pod łukowym tympanonem. Wnętrza zdobią sztukaterie z XVIII wieku, a sala balowa freski z XVII wieku z iluzoryczną architekturą i alegoriami mitologicznymi.

Almorò Tiepolo, prokurator San Marco i senator Republiki Weneckiej, polecił wznieść willę na początku XVII wieku jako gospodarczą bazę dla okolicznych terenów rolnych. Później przeszła ona na wenecką rodzinę Valier, a w połowie XIX wieku drogą dziedziczenia na hrabiów Passi de Preposulo. W 2010 roku stała się siedzibą Stowarzyszenia Willi Weneckich, a wczesnym latem 2017 roku odbył się tu ślub Gian Luki Passiego i amerykańskiej aktorki Jessiki Chastain.

Nazwa willi przypomina Almorò Tiepolo, który zlecił jej budowę na początku XVII wieku; w połowie XIX wieku przeszła przez dziedziczenie do hrabiów Passi de Preposulo, których rodzina nadal tu mieszka. Sala balowa na piano nobile zachowuje XVII-wieczne freski z iluzoryczną architekturą i alegoriami mitologicznymi; historyk Domenico Maria Federici pisze, że Pietro Antonio Cerva, słynny boloński malarz perspektyw, wiele pracował w pałacu. Od 2010 roku willa jest siedzibą Stowarzyszenia Willi Weneckich.

Willa jest otwarta dla zwiedzających i nadal zamieszkana przez rodzinę Passi de Preposulo, dlatego zwiedzanie odbywa się w formie wycieczek z przewodnikiem. Stoi na nasypie wzniesionym około 3 m ponad otaczający teren, w miejscowości Castello w Carbonerze, w prowincji Treviso. Ogród dzieli się na trzy części: ogród włoski z żywopłotami z bukszpanu, kamienną fontanną i sadzawką rybną, otoczony romantycznym parkiem angielskim.

Nazwa willi nawiązuje do strumienia Piovenzan, który nadal płynie obok starego koła młyńskiego, w pobliżu miejsca pierwszej kaplicy. Ta spłonęła niemal doszczętnie w 1774 roku, a właściciele odbudowali ją jeszcze tego samego roku w południowo-zachodnim narożniku ogrodu, z dwoma wejściami: monumentalnym od ulicy dla ludu i drugim od ogrodu dla rodziny.