Santuario di San Rocco, Sanktuarium katolickie w Roccamontepiano, Włochy

Santuario di San Rocco to prostokątna świątynia o trójdzielnej fasadzie, której trzy jednakowe portale prowadzą do trzech naw; wzniesiono ją w latach pięćdziesiątych. Biały trawertyn pokrywa fasadę, a mury i kwadratowa wieża dzwonna zbudowane są z miejscowego kamienia zwanego pietra riccia, przy czym podstawa wieży pochodzi z poprzedniego kościoła. Środkową część, ujętą w pilastry, wieńczy niewielka nadbudowa na kształt świątynki z polichromowanymi panelami majolikowymi z lat osiemdziesiątych, przedstawiającymi sceny z życia św. Rocha.

Kościół zbudowano w XVII wieku, aby odwrócić zarazę, która od 1654 roku trawiła Królestwo Neapolu; już w 1575 roku stała tu figura św. Rocha. W 1765 roku osuwisko zniszczyło starą osadę, której mieszkańcy przenieśli się do Sant'Angelo i Giancamillo, lecz kościół przetrwał, a kult nie osłabł. W latach pięćdziesiątych części starej budowli, zwłaszcza podstawa dzwonnicy, wykorzystano do wzniesienia nowocześniejszego i przestronniejszego sanktuarium.

Tysiące pielgrzymów przybywają do sanktuarium 16 sierpnia, aby zebrać wodę z poświęconego źródła, któremu przypisuje się właściwości uzdrawiające. Ta tradycja pokazuje, jak głęboko kult Świętego Rocco jest zakorzeniony w lokalnym życiu religijnym.

Podziemny przejazd pod sanktuarium prowadzi do cudownej groty, gdzie odwiedzający mogą doświadczyć spokoju świętego miejsca. Ścieżka Drogi Krzyżowej biegnąca wzdłuż skalistych zboczy otaczających budynek oferuje medytacyjny spacer z widokami na krajobraz.

Cudowna woda San Rocco jest czerpana nie tylko w grocie: nowoczesna fontanna na placu przy via Roma ma obwodowe mury z kranikami. Ścienna fontanna obok sanktuarium, dodana w 2010 roku, jest wyłożona polichromowanymi panelami majolikowymi z Rapino przedstawiającymi św. Rocha i jego psa.