Borgia Castle, Zamek w Squillace, Włochy

Zamek w Squillace, zwany zamkiem Borgia, to kamienna forteca, której najstarszym rdzeniem jest prostokątny normański donżon o wymiarach 10 na 11,5 metra. Parter służył jako cysterna, pierwsze piętro mieściło główne wejście i sale zgromadzeń, a drugie prywatną salę. Nad portalem wejściowym znajduje się marmurowy herb Borgiów.

Zamek zbudowano w 1044 roku przez Normanów Wilhelma Żelazne Ramię i Guaimara IV z Salerno na miejscu klasztoru Kasjodora, przekształconego przez Bizantyjczyków w kastron. W latach 1256–1485 przechodził kolejno do rodów Lancia, Montfort, Del Balzo i Marzano, a następnie do Borgiów, których marmurowy herb umieszczono na portalu po 1494 roku. Trzęsienie ziemi w 1783 roku go uszkodziło.

Nazwa „zamek Borgiów” pochodzi od rodziny, która władała Squillace od 1494 do 1729 roku, gdy wygasła bez potomków. Marmurowy herb na portalu wejściowym umieszczono po 1494 roku, gdy małżeństwo Goffreda Borgii i Sancji Aragońskiej przypieczętowało sojusz papieża Aleksandra VI i Alfonsa II Aragońskiego. Zamek jest udostępniony do zwiedzania.

Zamek stoi w historycznym centrum Squillace i można do niego dojść pieszo ulicami miasteczka. Wewnątrz parter donżonu pełnił funkcję cysterny, główne wejście znajduje się na pierwszym piętrze, a taras na szczycie prostokątnej wieży pozwala ogarnąć wzrokiem okolicę. Należy liczyć się ze schodami i kamiennymi posadzkami.

Wykopaliska École française na początku lat dziewięćdziesiątych, a nie prace restauracyjne z 1994 roku, wydobyły dwa szkielety z XIII-XIV wieku, z czaszkami zwróconymi ku sobie i splecionymi dłońmi. Badania wskazują na mężczyznę o wzroście około 1,70 m i kobietę o wzroście 1,68 m, być może pochodzenia nordyckiego z okresu normańskiego; inne teorie mówią o dwóch braciach lub dwóch wojownikach, jednym szwabskim i jednym andegaweńskim.