Basilica of St. Mauritius, Bazylika mniejsza i kościół parafialny na wzgórzu nad Pinerolo, Włochy

Bazylika św. Maurycego wznosi się na wzgórzu nad Pinerolo, z późnoromańską dzwonnicą datowaną na 1336 rok i nawą przykrytą dopiero na początku XVII wieku. Wnętrze zawiera kaplice boczne, freski Wniebowstąpienia Giuseppe Antonio Petriniego i obraz ołtarzowy Narodzenia Najświętszej Maryi Panny Claudia Francesco Beaumonta.

Kościół na tym wzgórzu jest poświadczony 26 października 1078 r., gdy dokument hrabiny Adelajdy, podpisany przez biskupa Turynu Cuniberta, wymienia go razem z San Donato. Wielka przebudowa zaczęła się w latach czterdziestych XV w., a nawę przykryto dopiero na początku XVII w.; odbudowany kościół konsekrowano ponownie w 1635 r. Około 1665 r. uderzył weń piorun, a po wybuchu przy klasztorze św. Klary, w którym zginęło 400 mieszkańców przyniesionych tutaj, kościół zamknięto. W 2002 r. został podniesiony do rangi bazyliki mniejszej.

Kościół jest poświęcony św. Maurycemu, dowódcy legionu tebańskiego, który wraz ze swymi ludźmi poniósł śmierć męczeńską za Maksymiana, odmówiwszy złożenia ofiary pogańskim bogom. Wzgórze, na którym stoi, było sercem średniowiecznego Pinerolo, osady targowej później niemal całkowicie zburzonej podczas drugiego panowania francuskiego pod rozbudowę cytadeli.

Bazylika wznosi się na wzgórzu nad miastem, a dojście prowadzi w górę ulicą Via Principi d'Acaja od centrum Pinerolo. Podejście jest piesze i stromo wznosi się, więc warto zarezerwować czas na wspinaczkę; plac przed kościołem otwiera się na fasadę i dzwonnicę z 1336 roku.

Dzwonnica z 1336 r., zaprojektowana przez architekta Pietro da Milano, pełniła też funkcję wieży miejskiej, dlatego figuruje w aktach rady miejskiej z tego roku. Inskrypcja wewnątrz wieży podaje jej autorstwo. W 1389 r. zainstalowano na niej zegar z czterema tarczami i dzwon, sfinansowane podatkiem obciążającym wszystkich mieszkańców poza wdowami i ubogimi.