Temple of Isis

Świątynia Izydy była świątynią rzymską na terenie Campus Martius, która łączyła egipskie i śródziemnomorskie style architektoniczne. Zespół obejmował kilka struktur, z Serapeum położonym po drugiej stronie otwartego placu, posiadając czerwone obeliski granitowe, kolumny z lotokowymi głowicami i płaskorzeźby z egipskimi motywami.

Senat zatwierdził budowę świątyni w 43 r. p.n.e. podczas okresu Drugiego Triumwiratu, chociaż kult bóstw egipskich napotkał początkowe ograniczenia. Dopiero za panowania cesarza Kaliguli kult uzyskał oficjalną aprobatę, a świątynia stała się ważnym ośrodkiem religijnym.

Świątynia była miejscem, gdzie Rzymianie mogli czcić bóstwa egipskie, a odwiedzający widzieli rzeźby i płaskorzeźby przedstawiające egipskich kapłanów i samą boginię. To mieszanie elementów rzymskich i egipskich pokazywało, jak miasto absorbowało obce religie w swoim duchowym życiu.

Świątynia była położona w sercu starożytnego miasta i dostępna dla różnych odwiedzających jako część zamieszkałego obszaru. Dziś jego szczątki są rozproszone po Rzymie, a odkrycia archeologiczne widoczne w różnych muzeach i lokalizacjach w centrum miasta.

Wiele najważniejszych odkryć, w tym kolumn granitowych i płaskorzeźb przedstawiających egipskich kapłanów, zostało przeniesione do różnych miejsc w Rzymie po ich ponownym odkryciu. Te rozproszone szczątki wciąż opowiadają historię tego wyjątkowego miejsca, gdzie spotkały się światy rzymski i egipski.