Pescaia di San Niccolò, Średniowieczna zapora na rzece Arno, Florencja, Włochy

Pescaia di San Niccolò to średniowieczna zapora, która rozciąga się na całej rzece Arno i funkcjonuje jako struktura zarządzania wodą z barierami i kanałami. Konstrukcja reguluje przepływ wody poprzez wiele otworów i kieruje wodę w różnych kierunkach zgodnie z potrzebami.

Pescaia di San Niccolò zbudowano jako budowlę obronną: blokowała wrogie łodzie płynące z góry rzeki, przedłużając mury między Torre della Zecca Vecchia a Torre di San Niccolò, podczas gdy Pescaia di Santa Rosa pełniła tę samą funkcję poniżej. Regulowała też poziom wody dla młynów, garbarni, farbiarni i mennicy Zecca. Ukryte przejście, dziś zalane i nieprzejezdne, łączyło niegdyś oba brzegi.

Nazwa jazu pochodzi od sąsiedniej dzielnicy San Niccolò, a jego regulowana woda zasilała młyny, folusze, garbarnie, farbiarnie i maszyny Zecca, miejskiej mennicy. Ukryte przejście wewnątrz, dziś zalane i nieprzejezdne, łączyło niegdyś potajemnie oba brzegi. Do dziś jaz kontroluje wodę i natlenia ją dla rzecznej fauny.

Pescaia leży na Arno między Ponte di San Niccolò a Ponte alle Grazie, więc z tych dwóch mostów najlepiej widać jej rozpiętość i otwory, przez które przepływa woda. Oba brzegi są publiczne i dostępne pieszo. Ukryty kanał wewnątrz budowli jest zalany i nieprzejezdny.

W pobliżu znajdują się pozostałości Isola dei Cocomeri, byłej wyspy rzecznej, która historycznie wpłynęła na lokalne strategie zarządzania wodą. Ta wyspa jest teraz w dużej mierze zniknięta, ale jej historia pokazuje, jak rzeka ukształtowała rozwój miasta.