Church of Saint John of Verdara, Dawny klasztor w Padwie, Włochy

Kościół San Giovanni di Verdara to dawna świątynia rzymskokatolicka przy via San Giovanni di Verdara w Padwie. Jej wschodnia fasada ze szczytem zachowuje gotyckie otwory, w tym rozetę ujętą w wielolistne łuki; ściany boczne rytmizują głębokie ślepe arkady. Wnętrze, niegdyś trzynawowe, podzielono na potrzeby szpitala, a po stronie południowej stoją budynki klasztorne z dwoma wirydarzami.

Kościół istniał już w 1219 roku jako świątynia przeoratu białych benedyktynów, w dzielnicy zwanej „viridaria” od bujnej roślinności. W 1431 roku papież Eugeniusz IV przekazał cały klasztor w komendę swemu bratankowi, kardynałowi Antonio Correrowi, który w 1436 roku powierzył go kanonikom regularnym laterańskim; ci zlecili rozbudowę kościoła i klasztoru Lorenzo da Bologna i Giuliano da Porlezza. W 1566 roku klasztor stał się opactwem, w 1783 roku został zniesiony przez Republikę Wenecką, w 1852 roku na krótko przeszedł do jezuitów, a po 1866 roku zamieniono go na szpital wojskowy.

Nazwa Verdara pochodzi od „viridaria”, bujnej roślinności terenu, na którym powstał benedyktyński priorat. Między XVI a XVIII wiekiem kolekcja sztuki i ksiąg kanoników, wzbogacona o zbiór Pietro Montagnany i w 1711 roku o kolekcję Marco Mantovy Bonavidesa, przyciągała humanistów takich jak Pietro Bembo, stały bywalec.

Kompleks należy dziś do armii włoskiej jako koszary „De Bertolini”, siedziba Wojskowego Departamentu Medycyny Sądowej w Padwie, dlatego teren jest zamknięty dla zwiedzających. Elewację kościoła widać częściowo od via San Giovanni di Verdara, gdzie wejście ma numer 123.

Fasada kościoła zachowuje jeszcze gotyckie otwory, w tym rozetę obramowaną wielołukowymi arkadami; reszta budowli jest późniejsza, być może XVII-wieczna. Zachodnia absyda wyraźnie wystaje i kończy się wielobocznym planem, a obok stoi podstawa dzwonnicy prawie całkowicie rozebranej po 1866 roku.