Palazzo Flangini, Venice, Pałac barokowy w Wenecji, Włochy.

Palazzo Flangini to pałac barokowy z monumentalną fasadą wzdłuż Wielkiego Kanału, charakteryzujący się zestawami czterech okien, ciągłymi balkonami i rzeźbionymi głowami zdobią dwie główne piętra. Wnętrze zachowuje oryginalne barokowe sztukaterie i płótna z tamtej epoki, które wykazują jednorodną spójność stylową w całej strukturze.

Pałac wzniesiono w latach 1664–1682 według projektu przypisywanego Giuseppe Sardiemu na zlecenie Flanginich, grecko-cypryjskiej rodziny osiadłej w Wenecji. Ostatnim właścicielem z tej rodziny był kardynał Ludovico Flangini, zmarły w 1804 roku; pod koniec XVIII wieku zajmowała go rodzina Panciera. Asymetrię tłumaczy się nieudanym zakupem sąsiedniej nieruchomości, choć pierwotne plany przewidywały pałac dwukrotnie większy.

Pałac należał do Flanginich, grecko-cypryjskiej rodziny Wenecji; Thomas Flanginis był w 1626 roku fundatorem szkoły Flanginian dla greckiej młodzieży. Ostatnim właścicielem z rodu był kardynał Ludovico Flangini, zmarły w 1804 roku, po czym budynek przeszedł na Pancierów. Z Canal Grande i z Campo San Geremia odczytuje się wąską, wysoką fasadę z portalem wodnym i ciągłymi balkonami.

Pałac stoi nad Canal Grande obok Campo San Geremia w Cannaregio, kilka minut pieszo od przystanku vaporetto Guglie. To budynek prywatny, niedostępny publicznie w środku, więc ogląda się go z brzegu kanału lub z przepływającej łodzi. Portal wodny i dwie kondygnacje z ciągłymi balkonami najlepiej widać z przeciwnego brzegu.

Brakujące prawe skrzydło pałacu żywi trwałą legendę: dwóch skłóconych braci, którzy go odziedziczyli, z których jeden miał z przekory kazać rozebrać swoją połowę. Bardziej prawdopodobne jest, że rodzina Flangini nigdy nie zdołała kupić sąsiedniego domu, dlatego budynek pozostał o połowę węższy od planowanego.