Zecca di Mediolanum, Rzymska mennica i stanowisko archeologiczne w Mediolanie, Włochy.

Zecca di Mediolanum była rzymską mennicą w Mediolanie, od której zachowały się do dziś mury z kamienia. Szczątki archeologiczne odkryto pod starym budynkiem banku i pokazują, jak była zorganizowana ta fabryka monet.

Mennica rozpoczęła działalność za Galiena około 260 roku i biła „serię legionów” złożoną z 23 typów antoninianów. Aurelian zamknął ją w 274 roku na rzecz Ticinum, lecz Maksymian otworzył ją ponownie około 290-291, gdy Mediolanum stało się jego stolicą. Konstantyn I zamknął ją w 326-327, a Konstancjusz II wznowił jej pracę w listopadzie 352. Po 395 dostarczała złoto i srebro prowincjom północnym aż do zamknięcia około 404, gdy stolicę przeniesiono do Rawenny.

Mennica wybijała monety z portretami i symbolami cesarskimi, które reprezentowały władzę i wartości artystyczne rzymskiego panowania na północy. Te monety były małymi przedmiotami, które rozpowszechniały wiadomość imperium na całym terenie.

Prostokątne mury odkryte w 1908 r. podczas budowy Banku Włoch znajdują się między Via Moneta a Via Armorari i są zorientowane z północnego zachodu na południowy wschód, tak jak sąsiednie forum. Nazwa Via Moneta przypomina o mennicy. Szczątki są podziemne i nie są ogólnie dostępne; wejście tylko podczas oprowadzanych wizyt archeologicznych lub wystaw czasowych.

Monety z tej menicy noszą często wyryte litery MD, skrót od Mediolanum, który pomaga archeologom zidentyfikować ich pochodzenie. Te znaki działają jak antyczne odciski palców, bezpośrednio łącząc każdy egzemplarz z tym północnym centrum produkcji.