Saint Nicholas church, Późnogotycki kościół parafialny w Merano, Włochy

Kościół św. Mikołaja to późnogotycki kościół halowy przy Pfarrplatz w starówce Merano, z trzema nawami równej wysokości na okrągłych filarach i wielobocznym prezbiterium. Fasada zachodnia ma trójkątny szczyt ze sterczynami, rozetę i ostrołukowy portal, a od południa do prezbiterium przylega 78-metrowa wieża.

Około 1266 roku po raz pierwszy wspomniano w tym miejscu kościół, poświęcony św. Mikołajowi i Piotrowi Męczennikowi, kanonizowanemu krótko wcześniej. W 1302 roku biskup Chur Sigfrid poparł jego rozbudowę; gotyckie prezbiterium poświęcono w 1367 roku, a zbudowali je kamieniarze z Rottweil. Stefan Tobler z Burghausen po 1438 roku sklepieniem przykrył nawę, a ukończony kościół poświęcono 10 listopada 1465 roku. Merano stało się samodzielną parafią dopiero w 1657 roku.

Wnętrze wyposażone jest w drewniane posągi świętych i historyczne obrazy przedstawiające sceny z życia Jezusa, odzwierciedlające lokalną pobożność przez wieki. Te dzieła sztuki dają odwiedzającym zrozumienie tradycji duchowych, które ukształtowały społeczność.

Głównym wejściem jest gotycki portal południowy od strony podcieni, a nie zachodnia fasada od placu. W przejściu pod wieżą zachowały się sklepienia z XIV wieku i freski mistrza Wacława. Od początku 2026 roku 78-metrowa wieża jest w całości otoczona rusztowaniem z powodu naprawy pęknięć, więc tarcza zegara i hełm są zasłonięte.

Do 1848 roku kościół otaczał miejski cmentarz Merano; przeniesiono go wtedy za kościół Świętego Ducha. Na murach zachowało się około 80 nagrobków, w tym rodziny rzeźbiarzy Pendl i Wasmann. Jeden należy do Anny von Paravicini, która w wieku osiemnastu lat poślubiła osiemdziesięciodwuletniego Bernardina von Paravicini; dożył on 104 lat i mieli siedmioro dzieci.