Villa Plinianina, Willa neogotycka w Torno, Włochy

Villa Plinianina to bryła osadzona w skale nad jeziorem Como w Torno, wzniesiona na czterech poziomach z czterema rzędami otworów na fasadzie. Trójarkadowa loggia dorycka z podwójnymi kolumnami oddziela pierwsze piętro od dwóch wyższych, gdzie kryta loggetta z siedmioma małymi kolumnami doryckimi łączy się z przełamanymi tympanonami poniżej. Wznoszona od 1855 roku w stylu neogotyku weneckiego, ma terakotowe ornamenty i poziome pasy w kolorze starego różu i jasnoszarym.

Dom stał tu już w 1570 roku, wzniesiony przez Giovanniego Anguissolę na brzegu między Torno a Moliną. Ziemia należała do rodziny Caprera, która uprawiała winnice wokół domu z ogrodem; w 1839 roku przeszła na hrabinę Alessandrinę de Mondran, żonę hrabiego Ernesta Tanzego di Blevio. W 1845 roku kupił ją patriota Filippo Caronti, przyjaciel Mazziniego, a około 1855 roku powstała obecna willa dla mediolańskiego inżyniera kolejowego Canzia Canziego.

Nazwa jest zdrobnieniem od sąsiedniej Villa Pliniana, nazwanej tak od źródła opisanego przez Pliniusza Starszego. Willę zbudował jako dom wakacyjny mediolański inżynier kolejowy Canzio Canzi, wzorując się na gotyckich pałacach Wenecji i Werony. Herb willi zdobi kominy na dachu.

Willa jest dziś podzielona na prywatne mieszkania i nie można jej zwiedzać wewnątrz; widać ją od strony jeziora lub z drogi między Torno a Molina. U jej stóp znajdują się mała przystań i port z kilkoma miejscami do cumowania, a w parku stoją dwie późniejsze budowle, dawna portiernia i dawna drewutnia, dziś mieszkalne.

Nazwa „Plinianina” znaczy „mała Pliniana” i odnosi się do sąsiedniej Villi Pliniana, a nie do źródła na terenie posiadłości. Herb willi jest wykuty w kominach na dachu, co łatwo przeoczyć od strony jeziora. Do parku należą też dwa późniejsze budynki, różowy dawny domek odźwiernego i szara dawna drewutnia, dziś zamienione na mieszkania.