Teatro Coccia, Gmach opery w Nowarze, Włochy

Teatro Coccia to opera w Novarze z jasnożółtą górną fasadą na szarym kamiennym cokole, poprzedzoną portykiem wysokich szarych kolumn. Jego sala w kształcie podkowy otoczona jest trzema kondygnacjami lóż, pierwszą galerią i jaskółką, zdobionymi w stylu renesansowym z korynckimi kolumnami z żeliwa zwieńczonymi rzeźbą łabędzia. Proscenium ma 14 metrów szerokości, a scena 23 metry głębokości.

Teatro Nuovo w Novarze, zaprojektowane przez Cosimo Morellego, otwarto w 1779 roku Medonte re d'Epiro Giuseppe Sartiego; bracia Galliari namalowali kurtynę z Herkulesem, mitycznym założycielem miasta. Przemianowane w 1873 roku na Teatro Coccia ku czci kompozytora Carlo Coccii, zostało rozebrane w 1886 roku i odbudowane przez Giuseppe Oliveria na większym terenie. Nowa sala otwarła się 22 grudnia 1888 roku Hugenotami Meyerbeera pod batutą Artura Toscaniniego.

Teatr nosi imię Carla Coccii, urodzonego w Novarze kompozytora, który przez ponad trzydzieści lat kierował kapelą katedry; nazwę tę przyjął 6 lipca 1873 roku, kilka miesięcy po jego śmierci. Artykuł w Corriere della Sera z 1932 roku nazwał go przedsionkiem La Scali, ponieważ śpiewaczki takie jak Carmen Melis i Gilda Dalla Rizza debiutowały na jego scenie.

Portal wejściowy z kolumnami z różowego granitu z Baveno wychodzi na via Fratelli Rosselli, z piazza dei Martiri po stronie zachodniej i piazza Giacomo Puccini po wschodniej. Wnętrze ma trzy rzędy lóż, pierwszą galerię i jaskółkę dostępne schodami, więc miejsca w sali na 918 osób różnią się znacznie pod względem dostępu. Sala Piccolo Coccia mieści 200 osób.

Premierowe przedstawienie Hugenotów Meyerbeera w 1888 roku pod batutą Artura Toscaniniego zostało podobno źle przyjęte, prawdopodobnie z powodu złożoności partytury. W tym samym sezonie inauguracyjnym Toscanini dyrygował tam także Aidą i Mocą przeznaczenia Verdiego.