Teatro Bellini, Opera w centrum Neapolu, Włochy

Teatro Bellini to gmach operowy w centrum Neapolu, zbudowany wokół owalnej sali otoczonej sześcioma rzędami lóż. Wystrój wnętrza zaprojektowali Giovanni Ponticelli, Pasquale Di Criscito i Vincenzo Paliotti, nadając sali ozdobny i warstwowy wygląd.

Baron Nicola Lacapra Sabelli zlecił architektowi Carlo Sorgente budowę teatru w 1864 roku przy via Vincenzo Bellini, w ramach przebudowy dzielnicy Fosse del Grano. Otwarty 13 listopada 1864 występem Circo Guillaume, do 1869 roku gościł głównie pokazy cyrkowe i konne. Sorgente przebudował go następnie wzorując się na Opéra-Comique w Paryżu, z planem w kształcie podkowy i pięcioma rzędami lóż; ponownie otwarto go jesienią 1878 roku premierą I puritani Belliniego.

Teatr nosi imię Vincenza Belliniego, urodzonego na Sycylii kompozytora, który w latach dwudziestych XIX wieku studiował muzykę w Neapolu; poświęcono mu go przy ponownym otwarciu jesienią 1878 roku wystawieniem I puritani. W 1879 roku odbyła się tu włoska premiera Carmen Bizeta. W środku arkady scenicznej, między dwiema skrzydlatymi postaciami, wisi olejny portret Belliniego pędzla Vincenza Migliaro.

Teatr stoi przy Via Conte di Ruvo, naprzeciwko Akademii Sztuk Pięknych, kilka kroków od Piazza Dante. Sala jest ułożona w kilku kondygnacjach lóż wokół owalnej parteru, więc miejsca na wyższych piętrach są dalej od sceny. To teatr prywatny z własnymi sezonami, dlatego przed podróżą warto sprawdzić repertuar.

Podczas ponownego otwarcia w 1878 wystawiono I puritani Belliniego, a w 1879 odbyła się tu włoska premiera Carmen Bizeta. Zamknięty w 1963 roku teatr stał się tanim kinem, a jego loże zamieniono w alkowy skrytych miłostek, aż w 1986 roku kupiła go grupa Tato Russo i w 1988 roku otworzyła ponownie Operą za trzy grosze Brechta.