Torre della Tonnara dell'Ursa, Wieża nadbrzeżna w Cinisi, Włochy

Torre della Tonnara dell'Ursa to jasny, płasko kryty zespół na niskim skalistym półwyspie w Fondo Orsa, na terenie gminy Cinisi. Długie jednokondygnacyjne skrzydło z małymi drzwiami w łuku łączy się z dwukondygnacyjną częścią z małymi kwadratowymi oknami, obok której wznosi się kwadratowa wieża, której mury przy podstawie znaczą ciemne smugi. Wieżę zbudowano w 1569 roku z polecenia opactwa San Martino, a później służyła przyległej tonnarze.

Zbudowana w 1569 roku z polecenia Opactwa San Martino wieża była odnotowana jako ufortyfikowany baglio z dwoma lub trzema dammusi. W 1578 roku architekt królewski Tiburzio Spannocchi zastał ją ukończoną i zalecał stałą straż, co powtórzył Camillo Camilliani w 1584 roku, gdy Deputazione del Regno di Sicilia przejęła jej zarząd wojskowy. W 1860 roku przeszła na własność domeny wojskowej, a w 1867 roku wpisano ją na listę wież przeznaczonych do wycofania z użytku.

Nazwa może pochodzić od arabskiego „ìrsa”, czyli kotwicowisko, co pasuje do płytkiej zatoki obok wieży; rozważa się też związek z „marsah”, portem. W 1491 roku tonnarę wydzierżawiono Palermitańczykowi Mattheo de la Chimia za 10 uncji, a w 1714 roku feluka ładowała w pilnowanym przez wieżę porcie sery i płody rolne.

Wieża stoi w Fondo Orsa na niskim skalistym półwyspie w gminie Cinisi, do której prowadzi droga techniczna tuż za węzłem autostradowym Marina di Cinisi. Do wieży prowadzi przejście podziemne dla pieszych pod autostradą, ale zimą jest ono często zalane. Kompleks należy do gminy Cinisi, która przekazała część pomieszczeń lokalnemu oddziałowi Legambiente, kontaktowemu w sprawie zwiedzania z przewodnikiem.

W 1804 roku wieżę obsadzało dwóch torrari, opłacanych 17 uncjami rocznie i wyposażonych w trzy armaty oraz dwie strzelby. Około 1863 roku widziano tam jeszcze cztery armaty: jedna nosiła napis „Magister Ioannes de Balo me fecit 1576”, inna pod wizerunkiem św. Benedykta dewizę „A vice tronitrui tui formidabunt 1618”.