Tempietto di Seppannibale, Kościół z czasów longobardzkich na wsi pod Fasano, Włochy.

Tempietto di Seppannibale, pierwotnie kościół San Pietro lo Petraro, to niewielki wczesnośredniowieczny kościół z końca VIII lub początku IX wieku w Fasano, przy drodze do Monopoli. Ma czworoboczny plan o boku zaledwie ośmiu metrów i trzy nawy rozdzielone łukami na filarach i półfilarach; nawę środkową nakrywają dwie ustawione w osi kopuły oparte na konsolach i narożnych wnękach.

Mały kościół zbudowano między końcem VIII a początkiem IX wieku; pierwotnie nosił nazwę San Pietro lo Petraro. Hrabia Goffredo z Conversano podarował go opatowi Lorenzo z Monopoli w 1086 i ponownie w 1099 roku. Wykopaliska prowadzone przez Gioię Bertelli w latach dziewięćdziesiątych oraz w latach 2003–2006 odsłoniły przed kościołem późnoantyczną osadę z IV–VII wieku, opartą na starszych murach rzymskich.

Wnętrze zachowuje resztki fresków z VIII wieku szkoły benewenckiej, ze scenami biblijnymi i epizodami Apokalipsy św. Jana na tle czerwonych kwiatów, zgodnych z innymi dziełami longobardzkimi w Apulii. Nazwa Seppannibale pochodzi prawdopodobnie od zdrobnienia imienia Giuseppe Annibale, członka rodziny Indelli, właściciela okolicy w ostatnich dwóch stuleciach.

Kościół znajduje się w obrębie ufortyfikowanego zespołu Masseria Seppannibale Grande, przy drodze z Fasano w stronę Monopoli, w pobliżu zastępczego odcinka starożytnej Via Appia Traiana. Zespół jest własnością prywatną, więc wejście możliwe jest tylko po wcześniejszej rezerwacji. Miejsce leży w rozległym obszarze archeologicznym obejmującym okres od czasów rzymskich po wczesne średniowiecze.

Para kopuł kamiennych jest rzadką cechą architektury średniowiecznej i pokazuje niezwykłą metodę budowy dla struktur religijnych tamtych czasów. Ten projekt z podwójną kopułą pojawia się rzadko w regionie i wyróżnia budynek architektonicznie.