Scola Tower, Fort morski w Porto Venere, Włochy.

Wieża Scola, zwana też wieżą św. Jana Chrzciciela, stoi na skale tuż przy północno-wschodnim cyplu wyspy Palmaria. Ma plan pięciokąta, a jej mury grubości około czterech metrów wzmacniają od wewnątrz wysokie przypory. Stroma wykuta w skale klatka schodowa nadal prowadzi od brzegu do wejścia, a w pięciu narożnikach chodnika strażniczego stały takie same wieżyczki obserwacyjne.

Senat Genui kazał zbudować wieżę w 1606 roku na skale przed Punta Scola, za szacowane 56 000 lirów genueńskich, w ramach nadmorskiego systemu obronnego. 23 stycznia 1800 roku starcie morskie flot brytyjskiej i francuskiej wybiło wyłom w jednym z murów; wieża pozostawała opuszczona przez większość XIX wieku. Przewidzianą na 1915 rok rozbiórkę powstrzymał Ubaldo Mazzini; wieżę zamieniono na latarnię sygnałową i odrestaurowano w latach 1976–1980.

Druga nazwa wieży, wieża św. Jana Chrzciciela, pochodzi od dedykacji wyrytej na marmurowej tablicy nad wejściem, wymieniającej Geronima Asereto i datowanej na 1606 rok; druga tablica wewnątrz, pod posadzką, wymienia Giulio Rapallo i rok 1608. Raport z 1773 roku podaje, że dostęp od skały prowadził po stromych schodach, zachowanych do dziś, do portalu z herbami Genui, obecnie zniszczonego.

Wieża jest dostępna tylko łodzią z Porto Venere, z wycieczkami oferowanymi głównie latem. Odwiedzający powinni zarezerwować miejsce z wyprzedzeniem i uważać na warunki pogodowe, ponieważ wzburzone morze może wpłynąć na przejazdy.

Forteca została pierwotnie zaprojektowana dla zaledwie ośmiu żołnierzy i dziesięciu dział, zaskakująco mała garnizona dla tak solidnej struktury. Pomimo skromnej skali odegrała ważną rolę w systemie obronnym przed napastnikami.