Orino Castle, Średniowieczna twierdza w Orino, Włochy.

Zamek Orino to ufortyfikowana struktura na podwyższonym terenie w północnych Włoszech z kamiennymi murami i wieżami ze średniowiecznego okresu. Budowa pokazuje typowy projekt obronny używany w całym regionie Lombardii w tamtych czasach.

Pierwsza udokumentowana wzmianka o twierdzy znajduje się w aktach kościoła parafialnego S. Lorenzo in Cuvio z marca 1176 roku. Prawdopodobnie została wzmocniona w okresie longobardzkim i kontrolowana przez Besozzich lub Cottów, którym Francesco Sforza nadał w 1450 roku w lenno pieve di Valcuvia. Była twierdzą wojskową w XIII-wiecznych walkach gwelfów i gibelinów aż do zwycięstwa Viscontich. Rocchetta na wewnętrznym dziedzińcu pochodzi z przebudowy w XV wieku; w 1512 roku zajęły ją wojska szwajcarskie aż do bitwy pod Marignano w 1515 roku, po czym została rozebrana.

Zamek pozostaje połączony z lokalną tożsamością i pokazuje, jak średniowieczne społeczności chroniły swoje terytoria. Dzisiaj turyści pieszo i miłośnicy historii odwiedzają to miejsce, aby zrozumieć przeszłość tego pagórkowatego regionu.

Twierdza stoi na skalnej ostrodze na wysokości 540 metrów, na północny wschód od Orino, nad Valcuvia. Jest prywatna, więc otoczony murem dziedziniec, cysternę i zrujnowaną Rocchettę ogląda się z zewnątrz. Podejście ze wsi odbywa się pieszo po nierównym terenie; zalesiony stok i odsłonięta ostroga oznaczają zmienną pogodę.

Zamek nazywany jest lokalnie „Roca di Arian”. Legenda głosi, że arianie wygnani z Mediolanu przez biskupa Ambrożego zajęli twierdzę aż do zdobycia „Forte di Varese” przez wojska mediolańskie w 389 r. n.e.; uciekli na widok św. Wawrzyńca w płomieniach.