Sacristy of Santo Spirito, Zakrystia we Florencji, Włoszech

Sacristia Santo Spirito to ośmiokątna kamera wczesnego renesansu z czystymi liniami i zbilansowanymi proporcjami. Przestrzeń przechowuje obiekty liturgiczne i szaty, funkcjonując jako mały architektoniczny klejnot w obrębie większego kościoła.

Giuliano da Sangallo zaprojektował i wybudował tę kamerę w 1489 roku, kierując się zasadami architektonicznymi, które Filippo Brunelleschi ustanowił we Florencji. Dzieło powstało w okresie, gdy idee Renesansu przeobrażały florencką budownictwo.

Wiszący w środku ośmiobocznej sali drewniany krucyfiks jest dziełem młodego Michała Anioła, wyrzeźbionym około 1493 roku, gdy mieszkał w klasztorze Santo Spirito i studiował anatomię na zwłokach ze szpitala. Na tym miejscu zawieszono go dopiero w 2000 roku. Naprzeciw wejścia obraz Alessandra Alloriego przedstawia św. Fiakra uzdrawiającego chorych, namalowany w 1596 roku dla wielkiej księżnej Krystyny Lotaryńskiej, czcicielki irlandzkiego świętego prawie wtedy nieznanego we Włoszech.

Dostęp do niej uzyskuje się przez główny kościół, a odwiedzający powinni ubierać się szacunkowo, ponieważ jest to czynna przestrzeń religijna. Najlepiej wizytować w podanych godzinach otwarcia, które są skoordynowane z harmonogramem nabożeństw kościoła.

Obraz ołtarzowy naprzeciw wejścia to Święty Fiacre uzdrawiający chorych Alessandra Alloriego, namalowany w 1596 roku dla wielkiej księżnej Krystyny Lotaryńskiej, czcicielki irlandzkiego świętego mało znanego we Włoszech. Widać w nim dziedzictwo Bronzina i ideał michelangelowski.