Santuario di San Michele Arcangelo al Monte Faito, Sanktuarium katolickie na Monte Faito, Vico Equense, Włochy

Santuario di San Michele Arcangelo al Monte Faito to katolicki kościół w Vico Equense, wzniesiony od 1937 roku w miejscu zwanym Cercasole na około 1200 metrach na Monte Faito, a nie na szczycie dawnego opactwa. Fasada z szarych kamieni ma szeroki łukowy portal i fałszywą rozetę; wnętrze jest jednonawowe, z ołtarzem z dębu słoweńskiego rzeźbionym w Val Gardena i tabernakulum Raffaele Scottiego.

Pierwsza drewniana świątynia z ołowianym dachem, sfinansowana darowizną Stolicy Apostolskiej, stanęła na Monte Sant'Angelo, zwanym też Molare, po tym jak archanioł Michał ukazał się we śnie Catellowi i Antoninowi. Uznana za opactwo już w 1392 roku, została rażona piorunem w 1689 roku i zniszczona przez pożar w 1818 roku. Obecny kościół rozpoczęto 24 października 1937 roku w Cercasole, na wysokości około 1200 metrów i w innym miejscu niż dawne opactwo, a poświęcono 24 września 1950 roku po przerwie spowodowanej wojną; wierni przynieśli jego cegły pieszo.

Kult sanktuarium skupia się wokół manny, którą według przekazów pociła się figura świętego Michała; po raz pierwszy poświadczono ją w 1558 roku, gdy uciekinierzy z tureckiego najazdu na Sorrento schronili się na Monte Faito, a opisano ją ponownie w 1750 i w 1843 roku, dwa dni po poświęceniu kościoła, gdy pokazano ją królowi Ferdynandowi II. W 1703 roku święty Michał został ogłoszony współpatronem Castellammare di Stabia, a 19 stycznia, w święto świętego Catella, pewien kapłan zastał łąkę wokół kościoła pokrytą tulipanami nie w porze ich kwitnienia.

Sanktuarium leży na szczycie góry i można je osiągnąć pieszo lub kolejką linową z doliny, dlatego warto założyć solidne obuwie. Na szczycie jest niewiele udogodnień, więc warto zabrać wodę i wszystko, czego można potrzebować podczas wizyty.

Stary posąg świętego Michała, przechowywany w konkatedrze w Castellammare di Stabia, ma 102 cm wysokości, jest z białego marmuru i długo datowano go na VI wiek jako dar papieża Grzegorza I dla świętego Catella; nowsze badania przypisują go raczej szkole Francesca Laurany, około XV wieku.