Parco Regionale dello Stirone e del Piacenziano, Park regionalny między prowincjami Parma i Piacenza, Włochy

Parco Regionale dello Stirone e del Piacenziano rozciąga się między prowincjami Piacenza i Parma, wzdłuż potoku Stirone i wąwozów dawnego rezerwatu geologicznego Piacenziano. Dzieli się na cztery strefy: ochrony całkowitej (ok. 219 ha, skamieniałości, wstęp tylko w celach naukowych lub dydaktycznych), ochrony ogólnej (ok. 481 ha), ochrony środowiska (ok. 1081 ha, mniej intensywne rolnictwo) i infrastruktury (ok. 149 ha, urządzone tereny i parkingi). W każdej z czterech stref obowiązuje zakaz polowań.

Park rzeczny Stirone powstał na mocy ustawy regionalnej nr 11 z 1988 r., po pierwszych propozycjach ochrony z lat siedemdziesiątych. Rezerwat geologiczny Piacenziano ustanowiono uchwałą Rady Regionalnej nr 2328 z 15 lutego 1995 r. Ustawa regionalna nr 24/2011 połączyła oba obszary chronione w jeden park regionalny.

Starożytne szlaki handlowe Via Emilia i Via Francigena przechodzą przez obszar, łącząc historyczne osady, zamki i kościoły parafialne. Te drogi wciąż kształtują sposób, w jaki ludzie doświadczają krajobrazu dzisiaj.

Park dzieli się na cztery strefy: strefa A (około 219 ha) jest zamknięta dla publiczności i przeznaczona na cele naukowe i dydaktyczne, a strefy B (około 481 ha) i C (około 1081 ha) dopuszczają mniej intensywne rolnictwo. Urządzone tereny i parkingi znajdują się w strefie D (około 149 ha), a polowanie jest zabronione we wszystkich czterech strefach. Odsłonięcia ze skamieniałościami leżą w strefie A, dlatego skamieniałości ogląda się w zbiorach muzeów, a nie w korycie potoku.

Erozja Stirone, częściowo naturalna, a częściowo wzmożona przez wydobycie żwiru z koryta, odsłoniła osady morskie obrzeża Padu. Znaleziono szczątki żółwi, kilku waleni i muszle; mioceński wal Plesiobalaenoptera quarantellii należy do eksponatów w muzeum MuMAB w Millepioppi, otwartym we wrześniu 2020 roku.