Porto Marina Di Carrara, Port handlowy i marina na wybrzeżu Morza Tyrreńskiego, Włochy.

Porto Marina Di Carrara to port na wybrzeżu Morza Tyrreńskiego podzielony na dwie sekcje operacyjne. Jedna sekcja obsługuje ładunki handlowe i statki towarowe, natomiast druga oferuje miejsca cumowania dla prywatnych jachtów i łodzi rekreacyjnych.

Bezpośrednim poprzednikiem portu jest port rzymskiego miasta Luni, założonego w 177 r. p.n.e. Od II w. p.n.e. marmur z Gór Apuańskich wysyłano z Luni do Rzymu, wożono go wozami zaprzężonymi w woły do portu i ładowano na specjalnie zbudowane statki. Po najazdach barbarzyńców i malarii handel ustał. Eksport marmuru wznowiono w renesansie z plaż Avenzy, stosując metodę załadunku zwaną „capra” lub „vetta” aż do końca XIX wieku. W 1851 r. przemysłowiec Walton zbudował na wybrzeżu pierwsze molo do załadunku marmuru; w 1871 r. powstało drugie, a w 1880 r. trzecie, wszystkie obsługiwane koleją. Sztuczny port Marina di Carrara rozpoczęto w 1922 r., ukończono około 1942 r., zniszczono w czasie II wojny światowej i odbudowano; z obecnymi falochronami zaczął działać w 1954 r.

Port utrzymuje silne więzi z handlem marmurem i funkcjonuje jako żywy krajobraz pracy, gdzie duże bloki kamienia są stale ładowane i rozładowywane. Lokalne łodzie rybackie i jachty rekreacyjne dzielą przestrzeń z operacjami handlowymi.

Port leży w Marina di Carrara nad Morzem Liguryjskim, na Rivierze Apuańskiej, około 300 km na północny zachód od Rzymu. Przeładowuje się tu kamień naturalny: granit importowany z Indii, Brazylii, południowej Afryki i Europy Północnej oraz obrobiony marmur z Carrary wysyłany do USA, Azji Wschodniej, Zatoki Perskiej i Morza Czerwonego. Port ma połączenia z 85 portami w 48 krajach.

Robotnicy portowi nazywani są Buscaiol, od dialektalnego słowa busca oznaczającego ich skromną zapłatę. Kiedyś bloki marmuru docierały na nabrzeża po torach ułożonych na pomostach, ciągnięte przez lokomotywy z kamieniołomów w Górach Apuańskich.