Nuraghe Mannu, Stanowisko archeologiczne z epoki brązu w Dorgali, Włochy

Nuraghe Mannu to pojedyncza mała wieża, wysoka na 4,70 metra w najwyższym punkcie, zbudowana z dużych wielościennych bloków bazaltu i trachitu. Jej główna fasada góruje nad górskim odcinkiem wybrzeża nad plażą Cala Fuili. Wschodnia strona ma trapezoidalne wejście o wysokości 1,40 metra, szerokości 1,10 metra u podstawy i 0,60 metra u góry. Wnętrze tworzy nieregularnie eliptyczna komora z kilkoma blisko siebie położonymi niszami; schody istniały dawniej, ale dziś nie są w pełni zachowane. U stóp wieży leżą pozostałości dużej osady nuragijskiej z okrągłymi chatami i prostokątnymi budynkami.

Antonio Taramelli jako pierwszy zbadał to miejsce w 1927 r. i potępił wybieranie kamieni z monumentu przez miejscowych na budowę domów i dróg. Odkrył najbardziej wysunięty na północ i na południe budynek, oba z okresu rzymskiego. Wykopaliska w okolicy trwają do dziś.

Nisze w głównej komorze są dziś uznawane za stanowiska strażnicze, a nie strzelnice, jak początkowo sądzili badacze. Wśród znalezisk są fragmenty naczyń i kubków z epoki nuragijskiej oraz, przy murze, garnki i patelnie z grubej, słabo wypalonej masy. Odkryto też ryte motywy w jodełkę, zygzak i krzyż, prawdopodobnie symbole sakralne.

Stanowisko wznosi się około 180 m nad poziomem morza w miejscu, które źródła nazywają trudno dostępnym, powyżej Cala Gonone i plaży Cala Fuili. Główne wejście to trapezowate otwarcie o wysokości 1,40 m, szerokości 1,10 m u podstawy i 0,60 m u góry. Wewnętrzne schody nie są dziś kompletne, więc nie licz na wejście po nich.

Wśród znalezisk są fragmenty ceramiki z rytym wzorem ości, krzyżem z krótkim poprzecznym ramieniem u podstawy i liniami zygzakowatymi, zapewne świętymi symbolami zwykle umieszczanymi na zdobionych stelach. Antonio Taramelli zgłosił to stanowisko już w 1927 r., piętnując mieszkańców biorących jego kamienie na domy i drogi.