Monte Sibilla, Szczyt góry w prowincji Ascoli Piceno, Włochy

Monte Sibilla to wapienny szczyt o wysokości 2 175 metrów w Górach Sibillini, na granicy gmin Montemonaco i Montefortino, w Parku Narodowym Monti Sibillini. Wierzchołek otacza stroma różowawa skała tworząca mur przypominający koronę, a na zboczu stoi schronisko Rifugio Sibilla. Blisko szczytu, na wysokości 2 173 metrów, otwiera się Grotta della Sibilla.

Góra była miejscem pogańskiego kultu Kybele, wielkiej Matki bogów, który rozprzestrzenił się za czasów Klaudiusza. Wraz z chrześcijaństwem kult Sybilli zastąpił kult Kybele; w XIV wieku utożsamiano ją z Sybillą Kumańską, a później z Sybillą Apenińską. W maju 1420 roku Antoine de la Sale wszedł na szczyt z Montemonaco i opisał Grotę Sybilli w Le Paradis de la Reine Sibylle.

Nazwa pochodzi od Sybilli, utożsamianej w XIV wieku z Sybillą Kumańską, a według nowszych badań z Sybillą Apenińską, której nie ma na liście jedenastu Warrona. Grota przy szczycie, na wysokości 2173 m, była miejscem pogańskiego kultu Kybele, Wielkiej Matki bogów, rozpowszechnionego za Klaudiusza; wraz z chrześcijaństwem zastąpił go kult Sybilli. Legendę rozpowszechniło dzieło Il Guerrin Meschino Andrei da Barberino, a opracował ją Richard Wagner w Tannhäuserze.

Osiągnięcie szczytu wymaga dobrej kondycji fizycznej i pewności na wysokościach, ponieważ trasa z Refugio Sibilla obejmuje strome odcinki z łańcuchami przymocowanymi do skały. Ścieżka jest zazwyczaj wolna od śniegu i najbardziej dostępna od późnej wiosny do wczesnej jesieni.

Antoine de la Sale wszedł na Monte Sibilla z Montemonaco w maju 1420 r. i sporządził plan Groty Sybilli, przechowywany dziś w Bibliotece Narodowej w Paryżu. Opisał obszerną przestrzeń otoczoną ławami wykutymi w skale, które nazwał „intalieux tout entour”. Wejście do groty znajduje się na wysokości 2173 m, tuż poniżej szczytu o wysokości 2175 m.