Monte Pizzuta, Szczyt górski w Piana degli Albanesi, Sycylia

Monte Pizzuta to najwyższy szczyt gór Piana degli Albanesi, wznoszący się na 1 333 metry w rezerwacie przyrody Serre della Pizzuta. Zbudowany jest z pelagicznych wapieni mezozoicznych; przy szczycie rosną ostrokrzewy, a na wschodnim zboczu znajdują się dwie jaskinie: pozioma Grotta del Garrone i pionowa Zubbione della Pizzuta, głęboka na około 100 metrów.

Do początku XX wieku chłopi z Piana degli Albanesi, wówczas Piana dei Greci, pracowali w najzimniejszych miesiącach zimowych w śnieżnych jamach (neviere) na zachodnim zboczu. Śnieg ubijano w stożkowatych dołach o średnicy około 15 metrów i głębokości 3 metrów, przykrywano słomą i nocą przewożono na grzbietach mułów do Palermo, gdzie drapano go na gruboziarnistą granitę zwaną grattatella. Przy szczycie zachowały się duże ruiny neviere.

U stóp góry, niedaleko wsi, stoi wiejski kościół SS. Madonna dell'Odigitria, którego kapituły fundacyjne spisano w 1488 roku. Arbëreshë z Piana degli Albanesi, potomkowie albańskich uchodźców, którzy przybyli po podboju osmańskim, nazywają szczyt Mali i Picutës i mówią „Mali i Picutës na thërret” — Monte Pizzuta nas wzywa.

Na szczyt wchodzi się pieszo; długodystansowy szlak Sentiero Italia przecina górę przy Portella del Garrone. Zimą częste są śnieg i temperatury poniżej zera, a wierzchołek często tonie w chmurach przy silnych wiatrach z różnych kierunków. Na wschodnim zboczu otwierają się pozioma Grotta del Garrone i Zubbione della Pizzuta, pionowy szyb o głębokości około 100 metrów.

Na wschodnim zboczu Grotta del Garrone biegnie poziomo i kryje dwa małe jeziorka powstałe z kapiącej wody oraz kolonię nietoperzy. Obok Zubbione della Pizzuta opada pionowo na około 100 metrów. Góra zbudowana jest z pelagicznych wapieni mezozoicznych, a korozja krasowa wód deszczowych wydrążyła te pustki.