Monastery of Santo Spirito, Średniowieczny klasztor w Agrigento, Włochy

Klasztor Santo Spirito to średniowieczny zespół klasztorny w historycznym centrum Agrigento. Zbudowano go z wapienia piaskowego i zaprawy, na dwóch kondygnacjach. Na parterze długi zewnętrzny korytarz prowadzi do wirydarza z ogrodem, czternastowieczną fontanną i dwoma łukami podtrzymującymi ścianę sąsiedniego kościoła. Portal kaplicy reprezentuje styl chiaramontano: motyw anglo-franko-normański, kolumienki z palmetami i ostry łuk gotycko-szwabski.

Klasztor ufundowała w 1299 roku markiza Rosalia Prefoglio, żona Federico I di Chiaramonte, i przekazała go benedyktynkom cysterskim; w latach 1299–1572 podlegał Casamari. W 1866 roku dekret królewski zamienił go w sierociniec i jadłodajnię dla ubogich, a w 1916 roku państwo powierzyło go gminie Agrigento. Po użyciu jako skład broni stał się muzeum miejskim.

Mieszkańcy Agrigento nazywają klasztor „Bataranni”, po sycylijsku „wielkie opactwo”, ze względu na jego rozmiary. Po II wojnie światowej wróciły tu cysterskie mniszki: trzy siostry z San Severino Marche wzmocniły wspólnotę, a w 1964 r. przywrócono klauzurę. W dawnej sali dormitorium często odbywają się koncerty.

Do kompleksu wchodzi się z historycznego centrum Agrigento; wirydarz na parterze z XIV-wieczną fontanną osiąga się długim zewnętrznym korytarzem, a sale muzeum zajmują pierwsze i drugie piętro. Sala dawnego dormitorium jest używana przez administrację miejską na koncerty i wydarzenia muzyczne, a w refektarzu odbywają się czasem wystawy czasowe, więc niektóre pomieszczenia mogą być zamknięte dla zwiedzających.

Refektarz ma w głębi duże dwudzielne okno, a sala kapitulna kryje podwyższoną kryptę odkrytą podczas prac restauracyjnych w 1989 r.; przypuszcza się, że spoczywa w niej Isabella, wdowa po ściętym w Palermo Andrei, która przyjęła tu welon i zmarła w 1434 r. W dormitorium zachował się drewniany strop kasetonowy z XVII w.