San Benedetto, Bergamo, Klasztor renesansowy w Bergamo, Włochy.

San Benedetto to klauzurowy klasztor benedyktynek w dolnej części Bergamo, złożony z kościoła, konwentu i wirydarza. Fasada kościoła jest trójdzielna, rozczłonkowana czterema pilastrami, z portalem na kamiennych ościeżach i dwubarwną bielą oraz terakotą; wnętrze ma plan centralny z ośmioboczną trybuną i kopułą oraz kratę chóru, za którą mniszki śledzą nabożeństwa.

Klasztor powstał w 1460 roku z połączenia dwóch wspólnot benedyktyńskich, Santa Maria Novella ze Stezzano i Santa Maria in Valmarina, zdziesiątkowanych głodem i zarazą. Już w 1448 roku istniał mały kościół, w 1451 poświęcony świętemu Benedyktowi. Pietro Isabello położył kamień węgielny nowego kościoła 6 maja 1522 roku; biskup Vittore Soranzo konsekrował go 11 września 1547 roku. Zniesiony w 1797 roku pod Republiką Cisalpińską, klasztor przywrócono 10 maja 1827 roku.

To żeński klasztor benedyktynek klauzurowych, nie męski: siostry uczestniczą w nabożeństwach z zamkniętego chóru nad arkadami, oddzielone od zgromadzenia. Tytuł San Benedetto in Valmarina pochodzi z połączenia dwóch wspólnot w 1460 r. Obraz Madonny w małym kościele miał ronić łzy w 1503 r., a w 1504 r. wspólnota liczyła 28 sióstr.

Klasztor jest zamkniętą wspólnotą żeńską: kościół i wirydarz San Benedetto to części dostępne dla zwiedzającego, klauzura mniszek pozostaje zamknięta. Zespół stoi na skrzyżowaniu Via Sant'Alessandro i Via Carlo Botta w dolnej części miasta, wewnątrz piętnastowiecznych Muraine, niedaleko dzielnicy Borgo Santo Stefano.

Fasada kościoła odzyskała dwubarwność bieli i terakoty, wydobytą podczas renowacji w 2011 roku, gdy przesiąkanie wody spowodowało odpadanie fragmentów cegły i terakotowych zdobień po stronie via Botta. Te same prace pod kierunkiem architekta Leonardo Angeliniego odsłoniły też freski i malowidła uważane za zaginione.