Fortezza di Poggio Imperiale, Twierdza renesansowa na wzgórzu Poggio Imperiale, Poggibonsi, Włochy

Fortezza di Poggio Imperiale to dzieło wojskowe zaprojektowane przez Giuliana da Sangallo, rozpoczęte w 1488, a od 1496 prowadzone przez jego brata Antonia. Front bastionowy ma bastiony wieloboczne zamiast okrągłych z warsztatu Francione i nie ma wystającego chodnika obronnego na kroksztynach. Zewnętrzny mur długości ponad kilometra jest ceglany, z zębatymi pasami trawertynu, i zachował się tylko po stronie zachodniej; ukończona Porta San Francesco obejmuje starszą wieżę z murów Poggiobonizio.

Lorenzo il Magnifico zlecił budowę twierdzy po splądrowaniu południowych ziem florenckich przez wojska aragońskie w 1478 roku podczas wojny pazzich. Giuliano da Sangallo zaprojektował ją od 1488 roku, a jego brat Antonio przejął prace w 1496 roku. Budowa pozostała niedokończona, osłabiona śmiercią Wawrzyńca w 1492 roku i zmianami w konflikcie Florencji z Sieną, dzięki czemu pierwotny projekt przetrwał niemal bez zmian.

Wzgórze zawdzięcza nazwę cesarzowi Henrykowi VII, który w 1313 r. planował tu miasto Monte Imperiale; projekt skończył się wraz z jego śmiercią, ale nazwa przeszła na twierdzę. Brama zwrócona ku Florencji nazywa się Porta del Giglio od lilii w herbie miasta, a brama wychodząca ku klasztorowi San Lucchese to Porta San Francesco.

Twierdzę można dotrzeć pieszo z centrum Poggibonsi, podążając za znakami kierunkowymi, a parking dostępny jest koło bramy głównej. Załóż wygodne buty do wspinaczki, bo teren na niektórych odcinkach może być stromy.

Galeria nasłuchowa biegnie w grubości murów, u ich podstawy, i łączy bastiony z bramami: strażnicy mogli w niej usłyszeć odgłos wrogich min drążonych pod murem. W Porta San Francesco, za pierwszym przejściem, dwa kamienne herby Republiki Florenckiej flankują wejścia do tej galerii.