Eremo di San Guglielmo, Ruiny średniowiecznego eremu w Castiglione della Pescaia, Włochy

Eremo di San Guglielmo to zrujnowany kompleks klasztorny, którego romański kościół z XIII wieku ma jedną nawę, półkolistą apsydę i sklepienie kolebkowe wsparte na dwóch ostrych łukach. Fasada ma portal w łuku pełnym, a po prawej stronie zachowała się tylko podstawa dawnej wieży dzwonnej.

Nad grobem świętego Wilhelma z Malavalle zbudowano niewielką kaplicę, a klasztor wzniesiono w latach 1230–1249 za Grzegorza IX. Zniszczony w XIII wieku podczas wojny z Sieną, w 1564 roku został oddany hrabiemu Bartolomeo Concinemu, a w 1604 przeszedł do augustianów.

Kult świętego Wilhelma zatwierdził Aleksander III w 1174 roku, a regułę wilhelmitów w 1211. Pod koniec XVI wieku ojciec Giovanni Nicolucci, dawny przeor klasztoru w Montecassiano, osiadł jako pustelnik w Malavalle i kierował odbudową eremu.

Erem znajduje się w lasach między Castiglione della Pescaia a przysiółkiem Tirli, na północny zachód od centrum, i dociera się do niego pieszo leśnymi ścieżkami. Kościół i klasztor są dziś własnością prywatną i popadły w ruinę, dlatego budowle ogląda się z zewnątrz. Na naturalnym terenie przydadzą się solidne buty.

Nad nadprożem drzwi kościoła znajduje się łuk pełny, a sklepienie kolebkowe wspierają dwa łuki ostre. Po prawej stronie widoczna jest tylko podstawa wieży dzwonnej. Plan klasztoru nawiązuje do wzorców benedyktyńskich, zanim w 1604 roku przeszedł on do augustianów.