Cathedral of Santa Maria and San Vitale, Katedra neogotycka w Montecchio Maggiore, Włochy.

Katedra Santa Maria i San Vitale to kościół w stylu neogotyku z główną nawą i wieloma bocznym niszami dla ołtarzy. Nad dachem wznosi się charakterystyczna wieża dzwonów z dziesięcioma dzwonami, która określa sylwetkę miasta.

Arcykapłan Antonio Simionati, obecny w Montecchio od 1846 roku, doprowadził do budowy nowego kościoła z powodu starzenia się starej plebanii i wzrostu liczby ludności. Inżynier z Vicenzy Eugenio Volebele zaprojektował go w 1863 roku w stylu neogotyckim, wyjątkowym wśród neopalladiańskich kościołów prowincji. Prace ruszyły we wrześniu 1873 roku, a kamień węgielny poświęcono 27 września 1874 roku. Volebele zrezygnował w 1883 roku; kierownictwo przejął Giovanni Zambler, a kościół poświęcono 21 sierpnia 1892 roku.

Kościół przechowuje ołtarze i obrazy z rozebranego starego kościoła parafialnego sprzed roku 1000, w tym XVIII-wieczny obraz ołtarzowy vicentyńskiego malarza Giovanniego Antonia De Pieri i kamienny tryptyk z XV wieku. Freski Carla Costantina Tagliabue pochodzą z 1909 roku, a droga krzyżowa i duży krucyfiks zostały namalowane w stylu XIV-wiecznym. Świątynia jest poświęcona świętemu Witalisowi z Mediolanu.

Kościół stoi przy piazza Marconi, w miejscu spotkania dwóch dawnych dzielnic Montecchio Maggiore, obok Palazzo Gualdo, a w tle widać zamki na wzgórzu. Dzwonnica wznosi się po lewej stronie fasady; jej dziesięć dzwonów De Poli, największy waży 1865 kg, można uruchamiać ręcznie lub automatycznie w stylu werońskim.

Pierwsza dzwonnica, wysoka na mniej niż 10 metrów, służyła do 1955 roku, gdy rozebrano ją pod obecną wieżę o wysokości 72 metrów, zaprojektowaną przez inżynierów Ascanio Pagello i Enrico Fontanę. Jej dziesięć dzwonów odlała ludwisarnia De Poli z Vittorio Veneto; największy waży 1865 kg, a zestaw jest w tonacji C3, zawieszony w stylu werońskim do ręcznego lub automatycznego bicia.