Cathedral of Saint Andrea, Katedra neoklasycystyczna w Portogruaro, Włochy

Katedra Świętego Andrzeja, po włosku duomo di Portogruaro, to neoklasycystyczny kościół zaprojektowany przez architekta Antonia De Marchiego (1781–1867) ze Stevenà di Caneva. Ma trzy nawy i mierzy 55,07 m długości, 20,38 m szerokości w transepcie oraz 23,40 m wysokości do kopuły centralnej. Prace rozpoczęto 4 sierpnia 1793 r., a 4 sierpnia 1833 r. biskup Carlo Fontanini konsekrował świątynię.

Obecna budowla powstała na zlecenie pod koniec XVIII wieku, gdy miasto potrzebowało większego miejsca kultu dla rosnącej liczby mieszkańców. Zastąpiła starszy kościół na tym samym miejscu, który stał się zbyt mały dla wspólnoty.

Kościół jest poświęcony apostołowi Andrzejowi i był pieve w Portogruaro, którego wspólnota zachowała prawo patronatu do 31 października 1951 r. Od 1586 r. służył jako kościół pomocniczy biskupów Concordii, którzy rezydowali w Portogruaro do 1974 r.; pozostaje ich kościołem grobowym. W 1896 r. kardynał Giuseppe Sarto, późniejszy papież Pius X, przewodniczył tu weneckiemu zebraniu regionalnemu Opera dei Congressi.

Katedra jest otwarta przez większość dni, ale godziny mogą się zmieniać w zależności od odbywających się nabożeństw. Wizyta rano jest zazwyczaj spokojniejsza i pozwala na swobodne zwiedzanie wnętrza.

Kościół pozostał kościołem grobowym biskupów diecezji także po przeniesieniu rezydencji biskupiej do Pordenone 26 października 1974 roku. Dawny kościół parafialny Sant'Andrea miał niegdyś piętnaście ołtarzy, które wizytator apostolski Cesare Nores, biskup Poreča, zredukował w 1584 roku do dziewięciu.