Pietrasanta Cathedral, Zabytek sakralny w Pietrasanta, Włochy

Katedra w Pietrasancie, pod wezwaniem San Martino, ma białą marmurową fasadę z trzema portalami zwieńczonymi lunetami Męki i Zmartwychwstania oraz czternastowiecznym rozetowym oknem przypisywanym Riccomanno Riccomanniemu. Wnętrze na planie krzyża łacińskiego obejmuje trzy nawy, transept i kopułę odbudowaną na planie koła w 1820 roku. Ceglana dzwonnica o wysokości około 36 metrów została ukończona około 1520 roku i jest przypisywana Donato Benti.

Kościół jest poświadczony od 1223 r. i został powiększony w 1330 r. W 1387 r. papież Urban VI wyposażył go w kapitułę kanoników i chrzcielnicę oraz podniósł do rangi kolegiaty. Wielka księżna Krystyna Lotaryńska zleciła w 1627 r. przebudowę florenckim artystom, a ośmioboczną kopułę z 1453 r. odbudowano na planie koła w 1820 r.

Kościół jest poświęcony św. Marcinowi, współpatronowi Pietrasanty wraz z Madonna del Sole. Obraz Madonny del Sole z 1424 r. w prawym transepcie wystawia się tylko podczas szczególnych uroczystości. Cztery dzwony wieży, odlane w 1887 r. przez Fonderia Lorenzo Lera, mają nazwy i dedykacje: największy Madonnie del Sole, następnie San Martino, San Costanzo i Ave Maria.

Kościół stoi przy centralnym placu Pietrasanty, naprzeciw kolumny Marzocco i posągu wielkiego księcia Leopolda, a dojść do niego można pieszo z okolicznych ulic. Baptysterium, dawna XVII-wieczna oratorium poświęcona św. Jackowi, jest osobnym pomieszczeniem z dwiema chrzcielnicami z 1385 i 1612 roku. Czczony obraz Madonna del Sole z 1424 roku wystawia się tylko podczas szczególnych uroczystości, więc podczas zwykłej wizyty może być niewidoczny.

Ukończona około 1520 roku wieża dzwonna, przypisywana Donato Bentiemu, miała być obłożona marmurem, ale pozostała z odkrytej cegły. Niektóre źródła przypisują Michałowi Aniołowi udział w jej spiralnych schodach. Cztery dzwony odlano w 1887 roku w Fonderia Lorenzo Lera z Lammari, każdy z własną nazwą i dedykacją.