Dolmen di Albarosa, Dolmen z epoki brązu w Bisceglie, Włochy.

Dolmen Albarosa to prehistoryczna komora pogrzebowa z korytarzem zbudowanym z bloków wapnia rozciągającym się na kilka metrów. Kamienie poprzeczne dzielą wnętrze na oddzielne sekcje, a cała konstrukcja osiąga około dwóch metrów wysokości.

Megalit odkrył w 1909 roku archeolog Francesco Samarelli, równocześnie z badaniami sąsiednich dolmenów della Chianca i Frisari. Wykopaliska Gervasia ujawniły fragmenty naczyń, dzban z grubej gliny, polepę chat i narzędzia kamienne ze starszej osady neolitycznej. W latach 1961-1965 Francesco Biancofiore datował kopiec na koniec środkowej i początek późnej epoki brązu, XIV-XIII wiek p.n.e., i stwierdził, że grób został ograbiony. Francesca Radina z nadzoru archeologicznego Apulii kierowała w 1987 roku pracami zabezpieczającymi korytarz.

Nazwa Albarosa pochodzi od przysiółka i płaskowyżu o tej samej nazwie przy Lama di Santa Croce, na ziemi rodziny Berarducci. Grób znaleziono w dużym stosie kamieni zwanym specchione di Albarosa, długim około 19 m, szerokim na 16 m i wysokim na 5 m, później zmniejszonym przez wybieranie kamieni na sąsiednie trulli. Wykopaliska Gervasia przyniosły fragmenty ceramiki, dzban z grubej gliny, tynk chat i narzędzia kamienne ze starszej osady neolitycznej.

Miejsce znajduje się na sztucznym wale ziemnym na terenie wiejskim dostępnym drogami polnymi. Najlepiej odwiedzić je w chłodniejszych godzinach dnia, ponieważ obszar jest otwarty i zapewnia mało cienia.

Gdy w 1909 roku je odkryto, grobowiec leżał w stosie kamieni zwanym specchione di Albarosa, mającym wtedy około 19 m długości, 16 m szerokości i 5 m wysokości; później wybrano z niego kamienie na okoliczne trulli, przez co jego eliptyczny plan jest dziś mniejszy.