San Salvatore al Vescovo, Romański kościół w centrum Florencji, Włochy

San Salvatore al Vescovo to kościół przy piazza dell'Olio, wciśnięty w tył pałacu arcybiskupiego. Fasada zachowuje w dolnej połowie trzy ślepe arkady na półkolumnach, wykładane białym marmurem z Carrary i zielonym serpentynem, pod pasem jasnego i ciemnego kamienia w zygzak; otynkowana górna część z zakratowanym okulusem pochodzi z około 1895 roku. Wnętrze to jedna sala nakryta kolebką, z XVIII-wiecznymi freskami.

Kościół jest poświadczony już w 1032 roku i być może pochodzi z IX wieku; w 1221 roku został odbudowany według projektu Lapo Tedesco, o czym pisze Vasari. Był jedną z trzydziestu sześciu parafii dawnego obrębu Florencji. W 1441 roku papież Eugeniusz IV połączył jego parafię z parafią San Ruffillo, czyniąc go prywatną kaplicą biskupa.

Nazwa „al Vescovo” pochodzi od sąsiedniego pałacu arcybiskupiego, który wchłonął parafię: w 1441 roku papież Eugeniusz IV połączył San Salvatore z pobliskim San Ruffillo i kościół stał się prywatną kaplicą biskupa. Jedno wejście prowadzi na dziedziniec pałacu przebudowany przez Bernardina Ciuriniego, ukończony w 1737 roku.

Kościół wychodzi na piazza dell'Olio i jest wciśnięty w tył pałacu arcybiskupiego, dlatego jego fasada łatwo umyka od strony ulicy. Jedno wejście prowadzi z dziedzińca pałacu; dzwonnicę ścianową, zdemontowaną, zmniejszoną i przeniesioną podczas prac około 1895 roku, widać z via Roma.

Dzwonnica została rozebrana około 1895 roku, zmniejszona i umieszczona na szczycie powiększonego pałacu arcybiskupiego, wzniesionego nad samym kościołem; dziś widać ją z via Roma. Z fasady pozostał odsłonięty jedynie szczytowy obrys.