Convent of Santa Maria La Nova, Klasztor w Neapolu, Włochy

Konwent Santa Maria La Nova to dawny klasztor franciszkanów, którego wejście znajduje się po lewej stronie kościoła, w miejscu dawnej kaplicy św. Onufrego. Ma dwa wirydarze: mniejszy wirydarz San Giacomo, zbudowany pod koniec XVI wieku przez Giovanniego Colę di Franco, jest prostokątny, z jońskimi kolumnami na murku, marmurową studnią na dziedzińcu i cyklem fresków o św. Giacomo della Marca z końca XVII wieku. Większy wirydarz San Francesco jest kwadratowy, w stylu toskańskim, z dziewięcioma arkadami z każdej strony na białych marmurowych kolumnach z granitowymi kapitelami.

Klasztor powstaje od 1279 roku, po darowiźnie terenu przez Karola I Andegaweńskiego, gdy kościół Santa Maria ad Palatium wraz z klasztorem rozebrano pod budowę Castel Nuovo. Mieści kongregację Monte de' Musica, szkołę śpiewaków, kaligrafów i poetów, a w XVII wieku studia naukowe i teologiczne. Joachim Murat zamyka go w 1811 roku.

Muzeum sztuki religijnej współczesnej zajmuje dawne cele mnichów na piętrze; powstało w 2006 roku dzięki darowiznom dzieł artystów, m.in. Riccardo Dalisi. Sale wokół mniejszego wirydarza, w tym refektarz, służą dziś uniwersytetowi internetowemu Pegaso na kongresy i uroczystości.

Wejście do klasztoru znajduje się po lewej stronie kościoła Santa Maria la Nova, w dawnej kaplicy poświęconej świętemu Onufremu. Stamtąd przechodzi się do mniejszego wirydarza, zwanego San Giacomo, a następnie do większego, zwanego San Francesco, którego wejście znajduje się na lewo od wejścia do klasztoru. Mniejszy wirydarz otacza kolumnada jońska i cykl fresków o san Giacomo della Marca.

W mniejszym wirydarzu stoi nagrobek Matteo Ferrillo, wykuty w 1499 roku przez Jacopa della Pila, który część badaczy uznaje za grób Włada III Palownika. Obok znajdują się nagrobek Costantina Castrioty Scanderberga (1500) i marmurowa cembrowana studnia na środku dziedzińca.