San Martino, Dawny klasztor i muzeum na wzgórzu Vomero w Neapolu, Włochy

San Martino to zespół klasztorny kartuzów na wzgórzu Vomero w Neapolu, w którym obecnie mieści się Museo Nazionale di San Martino. Składa się z dwóch monumentalnych wirydarzy: Chiostro Grande, odbudowanego pod koniec XVI wieku z 60 arkadami na 64 kolumnach z szarego i białego marmuru oraz piperno, oraz Chiostro dei Procuratori z marmurowymi pilastrami i studnią Felice de Felice (1605–1608).

Pierwszy i jedyny wirydarz kartuzji powstał w XIV wieku z woli Roberta Andegaweńskiego i jego syna Karola, księcia Kalabrii, a ukończono go około pięćdziesięciu lat później za panowania Joanny I Neapolitańskiej. Był to duży kwadratowy wirydarz z siedemnastoma arkadami z każdej strony. W 1578 roku rozpoczęto prace remontowe i rozbudowę pod kierunkiem Giovanniego Antonia Dosia: istniejący wirydarz stał się Wielkim Wirydarzem, a dodano wirydarz Prokuratorów i wirydarz kwartału przeora.

Wirydarz Prokuratorów prezentuje herby miasta, rzeźby i inskrypcje umieszczone tam w 1900 roku podczas pierwszego etapu urządzania Muzeum Narodowego San Martino. Na balustradzie wirydarza Wielkiego stoi osiem pełnopostaciowych rzeźb, w tym Madonna z Dzieciątkiem Giovan Battisty Perasco z 1594 roku i Zmartwychwstały Chrystus Michelangela Naccherina.

Oba wirydarze znajdują się w zespole Certosa di San Martino na wzgórzu Vomero, dostępnym z Piazza Vanvitelli. Wirydarz Prokuratorów zajmuje skrzydło z końca XVI wieku; wirydarz Grande z marmurową balustradą i ośmioma posągami prowadzi do cel mnichów zwróconych ku miastu. Do cysterny z 1578 roku, głębokiej na pięćdziesiąt metrów, schodzi się wewnętrznymi schodami z tufu.

Cysterna wirydarza, zbudowana w 1578 roku i zmieniona przez Cosimo Fanzago w 1623 roku, ma 50 metrów głębokości i 8,5 metra szerokości; prowadzi do niej wewnętrzna klatka schodowa z tufu i wiszący ganek. Ośmioboczny parapet zdobią głowy potworów, a wieńczą go dwie kolumny doryckie z trzema małymi obeliskami z różowej brekcji z Gargano.