Chiostri di San Domenico Maggiore, Gotycki wirydarz w historycznym centrum, Neapol, Włochy
Chiostri di San Domenico Maggiore to trzy wirydarze dawnego klasztoru dominikanów w Neapolu. Wirydarz San Tommaso o prostokątnym planie ma północny i zachodni bok częściowo zamknięte murem. Mały wirydarz, zwany delle statue, ma w narożach zielonego dziedzińca cztery posągi pochodzące z nieistniejącego kościoła San Sebastiano. Duży wirydarz z epoki renesansu zachowuje jedną stronę portyku ze sklepieniami kolebkowymi, kapitelami toskańskimi i łukami pełnymi.
Zespół powstał z fundacji Karola I Andegaweńskiego i został wzniesiony przez dominikanów w formach gotyckich. Wirydarze odbudowano po trzęsieniach ziemi w XV wieku i pożarze w 1506 roku, a zakonnicy zmieniali je do końca XIX wieku. W XX wieku zmiana przeznaczenia oddzieliła je od klasztoru.
Cztery posągi w narożnikach centralnego zielonego dziedzińca dały małemu wirydarzowi nazwę „chiostro delle statue”; pochodzą z nieistniejącego już kościoła San Sebastiano. To jedyny z trzech wirydarzy pozostający pod zarządem kościelnym i ten, przez który wchodzi się do klasztoru San Domenico Maggiore.
Z trzech wirydarzy tylko mały, zwany „delle statue”, jest udostępniony zwiedzającym i zarządzany przez służbę kultury gminy Neapol. Wejścia do wirydarza San Tommaso (obecnie sala gimnastyczna) i dużego wirydarza (obecnie instytut Casanova) nie są otwarte dla publiczności. Przed planowaniem wizyty należy sprawdzić warunki dostępu w służbie miejskiej.
Duży wirydarz, dziś siedziba instytutu Casanova, to ten, do którego należała cela zajmowana przez Giordano Bruno w latach jego studiów w klasztorze. Z jego portyku zachowało się tylko jedno skrzydło, ze sklepieniami kolebkowymi, kapitelami toskańskimi i łukami pełnymi.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 469 współtwórców z całego świata.