Stella Maris, Nowoczesny kościół w Milano Marittima, Włochy.

Stella Maris to nowoczesny kościół o jednej nawie, która przy wejściu rozszerza się w dwie symetryczne kaplice poświęcone Matce Bożej i świętemu Antoniemu Padewskiemu. Pięć dużych betonowych łuków dzieli wnętrze, oświetlone nieprzerwanym rzędem okien i chórem. Podwyższone prezbiterium mieści tabernakulum z muriańskiego szkła ze stylizowanym krzyżem Giuseppe Corazzy oraz drewniany krucyfiks Umberta Bortolo, autora także czternastu mahoniowych paneli drogi krzyżowej.

Kościół zbudowano w latach powojennych, gdy Milano Marittima przeżywała gwałtowny rozwój turystyczny; pierwszą kamień nowej świątyni wmurowano w sierpniu 1956 r. według projektu architekta Carmelo Bordone. Teren o powierzchni 19 580 m² franciszkanie nabyli w 1944 r. po cenie jednej liry za metr kwadratowy. Prace ukończono dopiero w 1970 r., mimo że budynek był niemal gotowy już w 1959 r.

Nazwa Stella Maris (Gwiazda Morza) nawiązuje do kultu maryjnego w ludowej tradycji Cervii: od 1954 roku figura Madonny Stella Maris jest co roku niesiona w procesji aż na brzeg morza. Wnętrze zdobią 14 paneli drogi krzyżowej z mahoniu i drewniany krucyfiks dłuta Umberto Bortolo, a tabernakulum ze szkła z Murano ze stylizowanym krzyżem wykonał architekt Giuseppe Corazza.

Kościół stoi na skraju Milano Marittima, przy piniecie. 21 maja 2016 r. zawaliła się część dachu; świątynia była zamknięta dla kultu przez lato 2016 r. i została ponownie otwarta 12 lutego 2017 r. Opiekują się nią franciszkanie, a latem w piątki odbywają się tu koncerty organowe.

Organy piszczałkowe, poświęcone wiosną 1970 roku, zbudowali Giuseppe Zanin i jego syn Franz z Camino al Tagliamento. Mają 2859 piszczałek w 44 rejestrach na trzech manuałach po 61 klawiszy i wklęsło-promienistej pedałach o 32 klawiszach; konsola stoi po lewej stronie ołtarza głównego. W letnie piątki koncerty organowe „Venerdì a Stella Maris” przeplatają się z wieczorami kulturalnymi.