Santa Croce, Kościół w Parmie, Włoszech

Santa Croce to kościół o formach romańskich i barokowych przy piazzale Santa Croce w dzielnicy Oltretorrente w Parmie. Prace z lat 1635-1666 podniosły nawę i dodały prezbiterium, kopułę oraz obszerną kaplicę po stronie południowej, poświęconą św. Józefowi. Rozebrano pierwsze trzy przęsła i cofnięto fasadę, skracając budowlę; zachowały się romańskie kapitele na filarach nawy.

Kościół wzniesiono w pierwszych dziesięcioleciach XII wieku obok stacji na Via Francigena, na odcinku z Parmy do przełęczy Cisa i do Rzymu. Biskup Grazia poświęcił go 21 sierpnia 1222 roku, co poświadczała dziś zaginiona inskrypcja. Iorio da Erba zmodyfikował go w 1415 roku; w latach 1635–1666 bractwo św. Józefa podniosło nawy, zbudowało prezbiterium i kopułę, dodało kaplicę południową, rozebrało pierwsze trzy przęsła i cofnęło fasadę.

Nazwa Santa Croce odnosi się do Świętego Krzyża. Na przeciwfasdzie fragment fresku z Madonną z Dzieciątkiem jest przedmiotem szczególnego kultu ludowego. Sufit nawy głównej zdobią freski przedstawiające sceny z dzieciństwa Jezusa i życia św. Józefa, wykonane przez Giovanniego Marię Contiego della Camera wraz z pomocnikami Francesco Retim i Antonio Lombardim.

Kościół ma regularne godziny otwarcia dla mszy świętych i wizyt, położony bezpośrednio na Via Emilia w dzielnicy Oltretorrente. Dostęp może być ograniczony podczas mszy, więc planowanie wizyty jest pomocne.

Ołtarz zawiera polychromowe drewniane figury Świętej Rodziny rzeźbione przez artystę Angelo Fontanę w 17. wieku. Obok tych figur stoją rzeźby świętych Apolonii i Łucji, które wzmacniają dewocyjny charakter przestrzeni.